Εικοσιτετράωρα αιώνων , με έκαναν νευρασθενή, χωρίς να μπορέσουν να με δαμάσουν..

Το θηριώδες από τα μάτια μου, δεν έφυγε, όσο κ αν πέρασαν οι χρόνοι..

Δεμένοι στο σώμα , σφιχτά, οι μυς..

Δεν αγριεύομαι πια , δεν εξανίσταμαι..

Δεν πιάστηκα δα κ μικρή, ώστε να μην έχω παρελθόν, ώστε να μην θυμάμαι..

Η Μνήμη μου στον τόπο της κατοικεί από παιδί..

όχι , πως έγινε συνήθεια , η Απουσία, η Μοναξιά κ πως την υποφέρω..

Γοερά σου κράζω την αυγή, την νύχτα απελπισμένα σε ικετεύω..

Σαν ρίζα μέσα στης ερήμου την άμμο, σαν στεγνό λαρύγγι η γλώσσα διψάει, τα φρένα μου διψούν, διψάει η καρδιά..

Κ όχι μονάχα τούτη τη φωτιά, μονάχα τούτο το καμίνι, να καίει, μα ακόμα και στην Κόλαση μπορεί η Καρδιά μου να υπομείνει..

Κ πάντα μονολογώ για μένα :

"..Έχεις καιρό, στην Ιθάκη κ συ να ρίξεις άγκυρα..

Τώρα χάρου και χόρτασε την , την αγριάδα του πελάγους κ του ανέμου..

κ όποιος κ αν είναι ο κίνδυνος αμόλα , όπου βρεθείς,
όπου κ να είσαι ψηλά ή χαμηλά, μέσα σ'ολα βούτα κ μην λυπάσαι..

Να μην λυπάσαι , που έρχεσαι βαριά σαν αγριοκαίρι..

Να μην λυπάσαι, που σαν περνάς τραντάζονται τυφώνες..

οι στέγες αίμα στάζουνε..

Να μην λυπάσαι που με δίκοπο μαχαίρι έρχεσαι,

σε δύο χωρίζεις την καρδιά σου μέρη, την κουρσεύεις..

που στα φτερά χιμάς τ' ανέμου και απ'του χαμού τα τρίσβαθα περνάς.."..

Βαθιά κρατώ τον Έρωτα γι'άντίφωνο του θρήνου..
Πνεύμα, η μάταιη σάρκα μου στην αγκαλιά σου..
Μια δέηση μονάχα!!
να μην μείνει η αγκαλιά μας ανοιχτή, σαν παιδική απορία..
Να κρατήσω τον Χρόνο ακίνητο μέσα μου..
Μια προσευχή!!
Δεν μπορεί η Μνήμη να είναι τούτο..
Μνήμη μου από λάσπη κ αργύρια , να σ΄αφανίσω..
Πουθενά πάνω σ΄εμάς δεν βρίσκεται ένας δρόμος, ένα τέλος, μια αρχή, ένα σχήμα ..

Αγάπη μου!!
Σεισμέ του νου μου..


(Τρίτη 18/9/2007 ωρα 08.00 πρωινή..)

Τι σαλεύει στο στήθος , που με κάνει παιδί;..

Τι πλανεύει το βλέμμα στον Ορίζοντα πέρα;..

Μελλούμενο Όνειρο , με κλείνει στα δύο του Χέρια ειρηνικά..

Χέρια δειλά, που χω θαρρύνει,

ζεστών κ ευλαβικών χαδιών..

Τέτοια Χέρια "κρίνους",

ονειρεύεται η ψυχή μου..

Σε τραγούδησα δίπλα στη θάλασσα..

σε γύρεψα, σε φώναξα,

δεν ήρθες..

ταξιδεμένη εσύ..

αγάπη, που σε ξέρω , όσο με ξέρεις..

ταξιδεμένη , μ' ένα βαθύ κόκκινο φως..

ταξιδεμένη, αγκαλιά μ΄ένα γραμμόφωνο,

που ποτέ δεν άκουσα..

μακρινή, σαν τους τόπους των παραμυθιών..

Μιλάς κ σωπαίνεις..

κ τα πράγματα μένουν αδιάλλακτα,

σαν να μην υπάρχει θέληση να τα κυβερνήσει..

Γιατί τόση απαισιοδοξία;

Που θα πάμε ψυχή μου,

όλη τούτη την εξορία, που μέσα μας φέρνουμε;

Πως να ερμηνεύσω τον θάνατο;

αρνούμαι..

Όμως,

μήτε τη ζωή μπορώ ν' αγγίζω , όπως ποθώ..

Να την κρατήσω , όπως θέλω..

βλέπω τις κινήσεις των ζωντανών

σαν να είναι μέσα στη μνήμη μου κ αυτές..

κ ζωντανές, δεν μπορώ να τις αγγίξω..

Τις χαίρομαι συχνά, τις κοιτώ εκστατικά

κ άξαφνα σαν από πεθαμένους γίνονται..

Σβησμένα Πρόσωπα κ Προσωπεία

Πρόσωπα γυμνωμένα από την θέληση..

Χέρια απαλά, που ανασηκώνουν την ελπίδα..

Σώματα που γέρνουν, γεμάτα από εμπιστοσύνη.

Τα πρόσωπα, υπάρχουν -δεν υπάρχουν..

Άρρωστα μέτωπα, της άρνησης δοσμένα..

Πρόσωπα βιαστικά μες στην βροχή,

γυμνά από φτιασιδώματα,

πολύ πιο έντονα σκαμμένα ,

βαθύτερα,

από τον Χρόνο..

Στην παραζάλη του νερού,

ανακατεύεται όλο βουή,

το παρελθόν..

Πίσω από τα πρόσωπα,

η μνήμη σκληρή..

Θολώνουν οι καθρέφτες,

απ΄το βλέμμα..

Δεν μιλούν..

Δεν έχουν τίποτα να πουν..

ή να τους πούμε..

Πόσο λίγο τα γνωρίζουμε..

Πόσο πολύ φοβούνται..

Ψιθυρίσματα των αισθήσεων, ευγενικές εκκλήσεις σε άγνωστους Θεούς, κομψές αναμνήσεις από Βαθιά Μάτια, βέλη σε σταγόνες συνάντησης.. στιγμές , που μέσα τους βυθίστηκαν οι Πρωτόπλαστοι, θάλασσες ασύλληπτες ενός Θεατρικού Ονειροδράματος,τα Βαθιά Μάτια, στο θλιμμένο δειλινό,το αναιδές ξημέρωμα, στη γαλάζια ανησυχία του Χρόνου,σε κάθε πόρο της αναπνοής μου..

Οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της Αιωνιότητας, τα κίβδηλα δάκρυα της Ανάγνωσης, τα δανεικά πεντάγραμμα της μοναξιάς,η σήψη της αμφιβολίας,η λησμονιά της ασχήμιας, οι παλμοί της άνυδρης καρδιάς, η απληροφόρητη συζυγική κλίνη,ο φόβος, η άγνοια, η εκδίκηση,η λιγοψυχιά,η νωθρότητα της ψυχής, η πλάνη-το καταφύγιο της ανικανότητας,τα θυμητάρια μιας προδοσίας, η απέλπιδη ύπαρξη, η υπέρτατη του απείρου προσφορά-ο Θάνατος..ο Έρωτας..

Για σένα Μαρίνα..

Ας έλεγες κ ας ξαναέλεγες "για πάντα"..
Ας ριχνόσουν μέσα στους πύρινους λόγους σου,
γ' αυτό το πάντα..
Δεν άργησαν..
ήρθαν τα πεζοδρόμια της νύχτας,
καθώς τ' αδέσποτα σκυλιά..
όχι κολασμένα, μήτε εξόριστα..
παρά μονάχα, λευκά από την απελπισία...
ήρθαν τα μαύρα άλογα,

ζεμένα σ΄άμαξες με γιασεμιά κ κρίνους
κ έτοιμα για το δρόμο της αλήθειας..
φύγαν με τον καλπασμό μιας νέας ημέρας..
Κ ήρθε η βροχή: εσύ..
δυνατή κ βίαιη , μα δίχως τύψεις κ ενοχές,
κ ξεχείλισαν τα ποταμίσια μάτια μου..
αυλακώθηκαν τα απονεκρωμένα χείλη μου..
κ τα νερά έσβησαν από τα χέρια μου,
νωπές ακόμα αφές..

Τώρα, δεν είσαι παρά ένα ταξίδι..
δεν μπορώ να σε πω Θάλασσα,
Άνοιξη, Άνεμο,ΑΓΑΠΗ..
Είσαι ένα ταξίδι, που το υφαίνω κ τ' ανεμίζω σαν μαντήλι,
κάθε νύχτα..
κ ακόμα δεν έμαθα

αν σε καλωσορίζω,
ακόμα δεν πίστεψα,

ότι σε αποχαιρετώ..

(Για την Μαρίνα Γ..έμπυρη γνώση..)

Έλα να ακούσεις τα τραγούδια..
Έλα να διαβάσεις την ψυχή μου..
να μυρίσεις τα λουλούδια μου..
ΕΣΥ , που μια Οικουμένη μέσα μου είδες..
ΕΣΥ, που μέσα απ'του αγνώστου κ του ονείρου,
του χάους κ του απείρου,
μου μίλησες τον κόσμο..
ΕΣΥ, που όλα τα δικά μου ,
τα έχεις σπείρει μυστικά..

(χρόνια πολλά κ καλά μανούλα..)

Τώρα, που τρώει η αγωνία το πρόσωπο της γης,
Τώρα που αυλακώνει ο πόνος τις ψυχές του κόσμου,
τι να διαλέγουμε τα φροντισμένα λόγια ; τι να προσέχουμε;
πως γίνεται αλλιώς να πεις τη λέξη ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ;

Γι' αυτό κ εμείς παράταιροι ακουγόμαστε,
σαν τη φριχτή γυναίκα , που βγαίνει μισότρελη
από το σπιτικό που καίγεται στις στάχτες,
μαζί με τη ζωή της..

Νομίζετε , έχει τάχα το μυαλό , να πάρει από την κασέλα
τα στολίδια, τα φλουριά του γάμου της,
φωτογραφίες κ κειμήλια ζωής , που χάνει,
κ έτσι να ξεχυθεί στους δρόμους ,
φορτωμένη με την μνήμη της,
φωνάζοντας ΒΟΗΘΕΙΑ; ..

Πόσο ελεύθεροι να επιλέγουμε είμαστε;

Πρωτοβουλία από bloggers,

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 η ώρα το απόγευμα

θα συγκεντρωθούμε όλοι στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ. ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ.Αποδοκιμάζουμε χωρίς συνθήματα και πολύχρωμες σημαίες.Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή περιβαλλοντική καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες.Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.

Διαδώστε το.

Φάρος..

«..Είπε, πριν αναχωρήσει για πάντα: «Κάνε τις πληγές σου πηγές και προχώρα..με την ευχή μου , με την ευλογία μου, με τα χάδια μου πάντα όλα για σένα στο κορμάκι σου..»
Ήταν ένας άνθρωπος, που δεν ζούσε για τον εαυτό της , ζούσε μέσω αυτού..Το σακίδιο της με τα απολύτως απαραίτητα ήταν αυτός, για το ταξίδι της ζωής της.. Ζωής γεμάτης , έντονης , ζωής με αγάπη , όπως η ίδια την κατανοούσε..Να ζεις για τις ανάγκες του άλλου που αγαπάς κ όχι να ζεις για να σου ικανοποιούν τις δικές σου..
Πολλές φορές απαντούσε στην αγωνία των παιδιών της για τον συνεχή κ ακούραστο αγώνα της: «Για να μην πεθάνω, πρέπει να μην ζω;»..Κ γελούσε δυνατά, ευθύς αμέσως, με ένα γέλιο γενναιόδωρο, σαν μεγάλη αγκαλιά.. Κ συνέχιζε, να αγωνίζεται , να προσφέρει.. αδιάκοπα, σαν τις γυναίκες της Πίνδου, τον καιρό του Πολέμου..
Τα μάτια της..Αχ τα μάτια της..Μάτια συγκλονιστικά, πλούσια κ ολοζώντανα, μάτια -ουρανοί, όπως θα έλεγαν κ οι Ποιητές..
Περιέχουν, όσα καταλαβαίνεις , όσα δεν καταλαβαίνεις και όσα ονειρεύεσαι , προτού ακόμα εσύ το μάθεις.. Η αγάπη , που σας έλεγα..Σχεδόν σε προστατεύει η γνώση τους , μια γνώση αρχέγονη κ αυθεντική, κ καλοσυνάτη , γιατί είναι μάτια ανθρώπου ελεύθερου, σαν του Θεού , που τόσο πίστευε σ' Αυτόν..
Κ τώρα , που τα μάτια γίνηκαν πετράδια του Ουρανού, κόκκοι λεπτής ξανθιάς άμμου μετέωρης στην απεραντοσύνη, κ λαμπυρίσματα γάργαρου νερού-δροσοσταλίδες του χωριού, στις θάλασσες , στις λίμνες κ τα ποτάμια , που ταξίδεψε, πιότερο δεν σε παρηγορεί, παρά μόνο η βεβαιότητα , η πεποίηθηση , ότι η ζωή της , άξιζε..
Καλό ταξίδι..»..

(Μια αγκαλιά κ ένα χάδι για έναν φίλο..
Θα καταλάβει..)..

Τα μάτια , που αγάπησα,

δεν έχασαν τίποτα από τον εξαίσιο χρωματισμό τους..

Το βλέμμα, εξακολουθεί να είναι γατίσιο..

Το χαμόγελο, διατήρησε την τρυφερότητα του όλη..

η πνοή του, την ηδύ της..

η φωνή του, ίσως να είναι, ακόμα πιο ερωτική..

αλλά όταν ανοίγω τα μάτια να τον δω , δεν δύναμαι..

τα κλείνω κ μόνον έτσι η μορφή του αποτυπώνεται

στην γεμάτη προδοτικές ρυτίδες, ψυχή μου..

Τα μάτια , που αγάπησα , είναι

πάντοτε πόρτες του Ήλιου ..

τα μάτια της πιο μεγάλης μέρας του Καλοκαιριού..

Το φως των δικών μου ματιών τρεμουλιάζει ,

σε ένα "εδώ"..

κ τυφλώνεται σε ένα "εκεί .."..

Μια σκέψη για τον Μίμη, που έφυγε νωρίς..

"Για μένα -κ ας μην σε γνώρισα ποτέ-
υπήρξες ένας γνήσιος άνθρωπος, που του άξιζε να αγαπηθεί πολύ..
Κλείνω τα μάτια για να σε δω.. κ βλέπω κάμπους κ βουνά

κ θάλασσες κ έναν ήλιο Αφέντη..
Γιατί εσύ κατάφερες να νικήσεις τον θάνατο με τη δική σου αιωνιότητα.."..

Σ' ευχαριστώ..

Όλοι οι δρόμοι σταματούν εδώ..

Τριγύρω μου μονάχα κύματα δίχως μαντήλια αποχαιρετισμού..

Φυλάω ακόμα τα τοπία μου..

Κρατάω ακόμα τα τελευταία του λόγια..

Κανείς δεν ήρθε να τα γυρέψει , να ξαποστάσω...

Οι δρόμοι του ονείρου, είναι αγαθοί..

πλαταίνουν την ψυχή μας..

Σαν ζώο , που οσμίζεται να βρει τροφή,

την Φύση αγναντεύω άγρυπνα

να βρω κ γω το νόημα της..

Κ ακούω,

καρδιές παρθενικές

με χτύπους άηχους κ αλαφιασμένους..

Κ βλέπω,

των δέντρων το τρέμουλο,

το θρόισμα των φύλλων,

καημός διπλός , ψιθυρισμένος..

Κ βλέπω εσένα..

που ηχότρεμη την μνήμη μου,

στην ψυχή σου βαθιά φυλάς..

Σβήσε το φως..

Κάθισε εδώ, να περιμένουμε μαζί το Φεγγάρι,

αυτήν την σκιά, που ψάχνει την παντοτινή της θέση,

μέσα στη δική μας κάμαρα..

Οι νύχτες φέρνουν τρένα για τους ταξιδιώτες..

Απόμεινε για μας , ένα πεζούλι πέτρινο την ώρα της Αλήθειας..

έτσι σε πήρε ο Άνεμος,

που απόψε, μέσα μου, ανοίγει τα μάτια σου..

Κ αν ύστερα από τη βροχή , γεμίζουν ξερόχορτα οι νύχτες..

μετρώντας άστρα ,

όταν η νύχτα στάζει ανάμεσα στις γρίλιες,

μόνον εγώ θα ξέρω για τα μάτια σου..

"Ο Τόμας, ένας μεσήλικας

επιτυχημένος συγγραφέας,

ζει μια πρωτότυπη εξορία..

Από τη στιγμή, που άφησε , πολύ νέος ,

την γενέτειρα του την Ισπανία, δεν επέστρεψε ποτέ..

Μια μέρα ο φαινομενικά επιτυχημένος γάμος του καταρρέει, από τον ξαφνικό κ βίαιο θάνατο της γυναίκας του. Τότε λαμβάνει κ ένα ιδιότυπο ανατριχιαστικό μήνυμα. Το χαρτί της τράπουλας Ταρό "οι εραστές".Τρομοκρατημένος , ομολογεί στον μοναδικό του φίλο, πως το χαρτί είναι μια φωνή από το παρελθόν που τον καλεί..Κ μόνον ένας άνθρωπος μπορεί να το έχει κάνει αυτό..μια γυναίκα..νεκρή εδώ κ 15 χρόνια..Τώρα έφτασε η στιγμή να επιστρέψει στην Ισπανία..Εκείνη τον καλεί..Η Μοίρα (Moira) "του" τον Καλεί.."

Μια ταινία του Ματέο Τζιλ με τίτλο "Η Μοίρα"

(σεναριογράφου των Άνοιξε τα μάτια κ Η θάλασσα μέσα μου..)

Αγαπημένη τόσο που πονάει..

Αποκρυπτογραφεί πολλά από αυτά που ''μας'' αφορούν..

.. κ θα σου έλεγα απόψε..

Σφίξε τα δάχτυλα, πάνω στην παιδική μου πληγή,

ώσπου να ξεριζώσει ο καιρός τα δόρατα,

να θάψω τον σκελετό, με ένα σημάδι τρυφερότητας..

Το κορμί μου σκόρπιο, στη μνήμη ενός φιλιού..

η σιωπή , μαχαίρι στην ψυχή μου..

η ερημιά,

το βλέμμα του παιδιού που έχασα από τη ρίζα θα έλεγες του κόσμου..

Αυτή τη νύχτα ,

θα σπάσω ένα κρυστάλλινο ποτήρι μέσα στις χούφτες μου..

κ όπως το αίμα , βαθύ , λευκό κ θανατηφόρο θα τρέχει,

θα γράψω στα σεντόνια , στους τοίχους κ στο σώμα μου,

το όνομα σου..

Αυτή τη νύχτα,

θα ρίξω μια πιστολιά στο φως αυτής της πόλης,

αυτής της κάμαρας,
που ο μόνος λόγος, που ανασαίνει ακόμα ,

είναι η προσμονή σου..

κ όπως θα μείνω στα σκοτάδια,

θα σου λέω παραμύθια..

Κ έτσι, με ματωμένα δάχτυλα,

με ματωμένα όνειρα,

κ δίχως φως..

θα γράφω όλη νύχτα για σένα πάλι..

όπως κάθε νύχτα..

..Κ πάντα προσμένω..
κ φτάνει η αυγή..
κ μου είσαι το δάκρυ ,
που κλαίει σιγά..
κ μου είσαι η ανάσα,
που φεύγει βαριά..
Κ να μαι που μένω..
κ ακόμα προσμένω..

Σε περιβάλλω με μεγάλη αναμονή..

όπως το θαύμα της Παναγιάς, Δεκαπενταύγουστο των Πιστών..
Σε περιέχω, όπως το νεκρό σώμα, την ψυχή του, προτού ταξιδέψει για πάντα..
Σ΄ανασαίνω , όπως ο αρωματοποιός , τα λεπτά αποστάγματα του τριαντάφυλλου..
Σ΄αγρικώ , σε κάθε λέξη του πολύβουου πλήθους..

Έλα!!

Η μέρα είναι τόσο υπέροχα όμορφη..
Τα ποιήματα , που αγαπώ , για σένα τα χω γράψει..
Κάθε στιγμή, μπορώ να μετατρέπω το κάθε τι σ ε ποίημα για σένα..
Δώρο..
Ή θες μυρωδιές;μήπως θες μυρωδιές;
Τότε όλα θα τα φτιάξω μυρωδιές..
δροσερές, κρυστάλλινες,σαν μικροί καταρράκτες
ή αυτές του κρύου ανέμου,
ή του κλειστού χώρου μέσα στην παγωνιά, όταν αχνίζουν τα τζάμια,
ή σαν γιαλός,
ή σαν κάμπος πρωινός, νοτισμένος..
ή σαν το κύμα..

Αλλά λείπεις!

Κ η θάλασσα, ο κόσμος τούτος , έχει μια σκληρή τραγικότητα..

Δεν θέλω άλλο να καταφεύγω σε μύθους..

Η ζωή από μόνη της είναι τόσο μαγική, που ξεπερνά και τις πιο τρελές προσδοκίες μας. Μας λείπει εκείνη η καθαρά όραση, που μπορεί να διακρίνει με κατανόηση την πολυπλοκότητα της, την δυσκολία της , όπως πολλές φορές μουρμουρίζουμε: " ..η ζωή είναι δύσκολη.." σ' αντίθεση με τι; με το αντίθετο της; με το θάνατο; παιχνίδι είναι η ζωή , μπαλαρίνα με τα χρώματα του ουράνιου τόξου..

Τα μικρά παιδιά δεν φτιάχνουν μύθους , γιατί τα παιδιά ζουν απευθείας, χωρίς διερμηνείς, δεκανίκια και μεσάζοντες. Η πραγματικότητα των παιδιών είναι τα δικά μας παραμύθια και η παραμυθία μας για τον χαμένο παράδεισο στην εξορία μας. Τα παιδιά από μόνα τους ξέρουν. Μπορούν να αποκρυπτογραφούν τα μαγικά κ να φαντάζουν απλά, γήινα κ καθημερινά..κ σίγουρα δικά τους..

Απάντησε μου..πότε χάσαμε το παιδί από μέσα μας;το στραγγαλίσαμε;

Απάντησε μου..πως διαπράξαμε τέτοιο έγκλημα;

Αφιερωμένο..

(στις σιωπές..)..

Σε γνώρισα στις ώρες της καρδιάς μου..

Σε φίλησα, σημάδι στη φωτιά μου..

Σε γιόρτασα μαζί με την ζωή μου..

και τώρα ξαγρυπνώ με το κορμί μου..

Σου τηλεφωνώ για να σου πω,

πως σ΄αγαπάω..

Σου τηλεφωνώ για να σ΄ακούω να μιλάς..

Είναι νύχτα εδώ και γω δεν ξέρω , που να πάω..

χάνομαι κ ζω γα να μου πεις , πως μ' άγαπάς..

Σου μίλησα γι'αγάπη δίχως λόγια..

Σε κοίταξα στα φωτεινά σου μάτια..

σε φώναξα καλύτερη μου λέξη..

και τώρα περιμένω για να φέξει..

Σου τηλεφωνώ για να σου πω ,

πως σ' αγαπάω..

Σου τηλεφωνώ για να σ΄ακούω να μιλάς..

Είναι νύχτα εδώ και γω δεν ξέρω που να πάω

χάνομαι και ζω για να μου πεις , πως μ΄αγαπάς..

(Μ.Πασχαλίδης- έχουν περάσει χρόνοι δέκα-Live)

..Να λιώσουν από τη ζέστη οι θύμησες..

να σβήσουν τα βράχια, οι αμμουδιές, οι δρόμοι της αβύσσου..

Σ΄ αυτούς τους τόπους , που θα έχουν χάσει το όνομα τους,

θα μυρίσει πάλι ελπίδα..

Σ΄αυτούς, που η μοναξιά , βρήκε τη συντροφιά της, στις διαστάσεις..

θα μυρίσει πάλι ταξίδι..

Ταξίδι κ σαπισμένο ξύλο γέρικου καραβιού , καταμεσίς στο πέλαγος,

χωρίς τιμόνι..

Το μήνυμα που ΔΕΝ έλαβα..στο κινητό

Υπάρχει πισωγύρισμα στη θλίψη;
Δεν μ΄αγαπά..
Μετριέται η αγάπη;
Μπορεί να μετρηθεί. Μέτρο είναι όσα δεν κάνουμε γι΄αυτήν..Όσοι αληθινά αγάπησαν κ αγαπήθηκαν το ξέρουν..Οι έξυπνοι άνθρωποι το γνωρίζουν..Γι’αυτό γίνονται δυστυχείς..Ποιο είναι προτιμότερο άραγε; Να πεθαίνουμε με την δυστυχία της επίγνωσης ή να μην ξέρουμε γιατί πεθαίνουμε;
Αυτό που με πόνο έμαθα, είναι ότι οι δυστυχίες ξεπερνιούνται, παλεύονται..
Οι ευτυχίες, που περιμένεις κ δεν έρχονται ή αυτές πάλι που ματαιώθηκαν , γίνονται οι εφιάλτες , που μας καταδιώκουν..
Εμείς όμως ΔΕΝ θα το επιτρέπαμε αυτό έτσι;
Με την κρυφή μας συμφωνία, ποτέ ΔΕΝ θα λέγαμε ότι δεν ζήσαμε, ΔΕΝ προλάβαμε, ΔΕΝ είδαμε, ΔΕΝ θα λέγαμε ποτέ «χάσαμε»..
ΔΕΝ θα ζούσαμε με άλλον συμβιβασμό..Στιλέτο στη καρδιά μας..ΔΕΝ θα σπαταλούσαμε τα πολύτιμα υλικά της αγάπης μας..
..Κ το μήνυμα στο κινητό ακόμα το περιμένω..
Αυτό μόνον μπορώ να περιμένω..Αυτό έχω..Δεν νιώθω ενοχές..Η γνώση αυτού που ζητώ, δεν μου αφήνει χώρο για ενοχές..Κ ας ΔΕΝ έρχεται ..

Το μήνυμα που ΕΛΑΒΑ.. στο κινητό

Πώς να αναμετρηθώ με σένα , που έχεις πάρει διαστάσεις μύθου, μέσα στην ψυχή μου;Κ γω; Τι είμαι εγώ για σένα ;τι θα μπορούσα ,εγώ, να είχα γευτεί από σένα, αφού τα πάντα είναι δικά σου;
Αγάπη σημαίνει να τολμάς χωρίς εγγυήσεις..
Κ τώρα , Ικέτισσα, στην αγάπη..Στην αγάπη μου, που κανένα ελάττωμα δεν μπορεί να την αμφισβητήσει.. Μείνε μαζί μου κ ας χαθώ..Αγάπα με, γιατί είμαι οι κλειδωμένοι κώδικες σου.. Με μια αγκαλιά , αρχίζει πάλι ο έρωτας..
Αλλιώς..
Αν η επιλογή , είναι δική σου, κατ άδικη σου, άμα εσύ κ κανένας άλλος το θελες έτσι να γίνει μην το σκέφτεσαι καθόλου τώρα ..Κανείς ποτέ δεν βγαίνει χαμένος από μια δική του επιλογή ..Σώπασε..

Είδα λέει, πως καθώς κοιμόμουν, με καλούσαν με το όνομα μου..

Γλυκά, σχεδόν τραγουδιστά , σαν από παραμύθι , ο λόγος ταξίδευε..
Ξύπνησα κ στο σκοτάδι, θέλησα να βγω στη νύχτα να βρω την άκρη της φωνής..

Δεν πρόλαβα όμως..

Ρίγη από το κρύο πλακάκι με διαπέρασαν..

Κ ένας έντονος πόνος παρέλυσε το σώμα μου ..

Αγκάθι μπηγμένο στο δεξί μου πόδι (το κουτσό), που ξεπρόβαλε σαν ράμφος πουλιού..

Ολόκληρο το είναι μου μούδιασε,

σαν από δάγκωμα φιδιού ,

σαν βαρύ αναισθητικό να είχαν μπολιάσει την καρδιά μου..

Η φωνή εξακολουθούσε να με καλεί, το ίδιο ρυθμικά κ γλυκά..

Άξαφνα σαν άγαλμα , όπως ήμουν,

ένιωσα τα άκρα μου να διαχέονται κ μορφή ξερόκλαδων να παίρνουν..

Διαστάσεις μυθικές απέκτησα με μιας , εικόνα πολύ ξένη από μένα..

Γέρικο δένδρο, στείρο, συκιά καταραμένη..

Ξύπνησα απότομα, σκληρά..

με μια τούφα από τα μαύρα μου μαλλιά στη χούφτα κ

σιγοψυθιρίζοντας τραγουδιστά το δικό του όνομα..

Στο λέω..
Θα σαλπάρουμε..
Με Μαΐστρο, με Λεβάντε ή με Βοριά,
με φως ή με σκοτάδι..
χωρίς πυξίδα έστω..
λησμονημένοι ίσως..
ναυαγοί ποτέ , όσο θυμόμαστε,
όσο ακούμε,
στο λέω..
μ' ακούς;;;
θα σαλπάρουμε..

Για τον Γιάννη Φ.
Συνέχεια των σχολίων του Ασανσέρ..

Η κάθε μέρα ,που περνά, φέρνει κ μια αλήθεια..

Κ η αλήθεια , σπρώχνει μακρυά τα όνειρα..

Κ ούτε μπορώ να θυμηθώ, το σπίτι , που έχω χτίσει..

Σε κάθε κύμα θάλασσας, απο ένα..

Μα κάθε μέρα , που περνά , παρόλες τις αλήθειες..

Ο πόθος με πλανά..

κ το όνειρο με σέρνει..

Σημείωση:η φωτογραφία είναι ιδιοκτησίας "sadness.gr".

Ακολούθησα την καρδιά μου, έριξα άγκυρα κ κατέβηκα μαζί της..

Εκεί στο βάθος υπάρχει κάτι δικό μου..

Κάτι ζεστό, κάτι απέραντα γλυκό..

Πόσο ζεστή είναι ακόμη η καρδιά μου..

Η λάσπη είναι ζεστή , για εκείνους που τα έχασαν όλα..

Για εκείνους , που πάγωσαν μπρος στην αδιαφορία..

Κ είναι πολλοί..

Είναι πάμπολλοι,εκείνοι που έπαψαν να ζητούν..

Εκείνοι με τα σβησμένα πρόσωπα..

Η λάσπη για εκείνους είναι χαρά..

Γεμίζουν τις άδειες χούφτες τους κ σκεπάζουν το πρόσωπο τους..

Κ έτσι μόνον έτσι μπορούν να χαμογελούν..

Κ ύστερα δύναμη κ πλημμύρα λαχτάρας..

Προσμονή κ όνειρα , πολλά τα όνειρα μέσα στη λάσπη..

Σημείωση: η φωτογραφία είναι ιδιοκτησίας sandess.gr

Ποιος άναψε φωτιά με το Φεγγάρι απόψε, στις σκιές μου;;

Νυστέρι απόψε το Φεγγάρι..

Μια θύελλα από κύματα..

Η ρόκα που υφαίνει Αυγουστιάτικα φορέματα..

Σπίτι ακατοίκητο..

Πανύψηλες φλόγες, που ψάχνουν σε ύψος, σε βάθος , σε μάκρος..

Χέρια που στέγνωσαν εκλιπαρώντας..

Η ιστορία μας, που όλα τα πεθύμησε κ τίποτα , μα τίποτα δεν γνώρισε..

Ενέδρα απόψε το Φεγγάρι..

Γυρίζοντας , αργά το βράδυ, στο έρημο σπίτι, στο καταφύγιο της λύπης κ στην φωλιά της ανυπαρξίας μου, θυμήθηκα (;) να ελέγξω το γραμματοκιβώτιο μου..Το περιφρονώ πάνω από μήνα!Βαρέθηκα τις αποστολές λογαριασμών κ διαφημιστικών, που κάθε φορά μου τονίζουν , πως έχω να «πληρώσω πολλά»..
Πέραν λοιπόν των ανεπιθύμητων φακέλων, είχα κ ένα γράμμα!Ούτε συστημένο, ούτε επείγον. Με τρία γραμματόσημα, που με ξένισαν. Θυμήθηκα την συλλογή του πατέρα, με τα σπάνια από τα ταξίδια του γραμματόσημα κ τις ιστορίες των ταξιδιών του καθώς τις άκουγα μαγεμένη. Πάει η συλλογή, σταμάτησαν κ τα ταξίδια..
Ένα απλό γράμμα σε καφετί φάκελο. Ελλειπτικό σαν το φεγγάρι στην έκλειψη του. Χωρίς αποστολέα.. Μόνον το όνομα μου..
Το κοιτούσα ώρα πολύ..Φοβόμουν να το ανοίξω.. «έχω ξεμάθει» σκέφτηκα.. Αυτό το άγνωστο κ το από αλλού φερμένο γράμμα, που τόσες θύμησες μου αφύπνισε , κλειστό ακόμη.. Τελικά υπέκυψα.. Πλησίασα το χαρτί στο πρόσωπο μου να δω τι απόμεινε από το άρωμα του χεριού, που το έγραψε..
Το παραθέτω αυτούσιο, γιατί , φαντάζει παράταιρο, φτωχό κ λειψό , ότι κ αν πω:

«ώρα 08.00 οκτώ πρωινή, ίσως και 07.00 επτά, ίσως πάλι κ 06.00 έξι. Ξυπνάω με ένα οξύ μούδιασμα στο λαιμό και το χέρι. Όπως όταν καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου με ορό…Με είχες αγκαλιά, όλο το βράδυ.. Τ’ άκρα σου περικοκλάδα γύρω μου..Τόσο σφιχτά και τόσο απαλά συνάμα .Μου είχες πει κάποτε «σε νιώθω ρούχο στο κορμί μου..».Σε θωρώ , ώρα πολύ και τρομάζω γλυκά. Κάθε φορά έχεις να μου δώσεις κάτι καινούργιο. Μια έκφραση, μια νέα ρυτίδα, έναν μορφασμό.. Κάθε φορά που σε κοιτώ είναι σαν άλλη , νέα.. Σαν να φεύγεις γι’αλλού, ταξιδεύοντας από το βλέμμα μου, και να ξαναγυρνάς πάλι με νέες εικόνες..Πάντα δική μου όμως.. Αυτό το φωνάζουν τα κύτταρα σου.. Η ανυπομονησία μου είναι απερίγραπτη. .Μια γεύση δικού μας πρωινού φιλιού ή λίγα λεπτά ακόμη, δικής σου γλυκιάς α -ει-κινησίας; Το ξέρω , ότι είσαι υπναρού.. .Η μυρωδιά , που αναδύεται από τον κόρφο σου ,με έχει τυλίξει σαν δίχτυ.. ένα μείγμα κανέλλας με βανίλια.. Η δική σου μοναδική μυρωδιά. Εξακολουθείς να με έχεις αγκαλιά.. Να μπορούσα να μπω στα όνειρα σου! Η σιωπή σου εσύ και μου κρύβεσαι.. Τι σκέφτεσαι με τα μάτια κλειστά; που ταξιδεύεις; σε ποιες θάλασσες κολυμπάς; Σε ποιους ουρανούς βρίσκεσαι; με ποιους μιλάς; για ποιους πονάς; Θέλω να σε ξυπνήσω και μ’αγωνία να σου πω:για μένα και για σένα θα μιλάς. με μένα θα πετάς. μαζί μου θα κολυμπάς .εγώ είμαι ο κόσμος σου .ο Οίκος σου. Το «μαζί» σε όλες του τις εκφάνσεις.. Αποφασίζω να σε αφήσω ακόμα λίγο με τα όνειρα σου, ωραία μου κοιμωμένη.. Σηκώνομαι απαλά και σου ψήνω τον καφέ που αγαπάς. Ελληνικό σκέτο, όπως εσύ.. χωρίς προσμίξεις και αλλοιώσεις στο άρωμα κ στη γεύση.. Ξέρω:θα ρθω δίπλα σου με τ’αχνιστό φλιτζάνι και τα χάδια της μυρωδιάς του, θα ξυπνήσουν το γλυκό, υπέροχο, λατρεμένο γουργουρητό σου.. Πόσο δίκιο έχω .Πέφτεις στην παγίδα αμέσως. Ξεκλειδώνεις δειλά, δειλά, τις πόρτες των ματιών σου και ναι τα κατάφερα:Είμαι για ένα ακόμα πρωινό, το πρώτο τοπίο σου!! Αποτυπώνομαι κ διεισδύω για μια ολάκερη μέρα μέσα σου..
Πες μου Ιωάννα, αν αυτό που γεύτηκα ήταν η ζωή, πως μπορώ να ζω ακόμα , τώρα που δεν σ΄’εχω;;..»

Μεγάλο μέρος της ζωής μου, πέρασα στο σπίτι του χωριού,

με το παλιό ρολόι σταματημένο στις εννιά κ το πικάπ

από τα ταξίδια του πατέρα σκονισμένο σε μια γωνιά..

Το ανατολικό παράθυρο που είχαμε,το καμωμένο λες,

για την απογευματινή μου μελαγχολία..

ήταν δύσκολο πράμα η αγάπη , αλλά εγώ την αγαπούσα..

Το γιασεμί, που φυτεύτηκε την μέρα που γεννήθηκα,

να ευωδιάζει τα όνειρα μου όλα τα χρόνια μου..

Κύματα τα έφερναν, κύματα τα έπαιρναν τα όνειρα μου..

Σε όλα τούτα εγώ τι να κάνω;

Εγώ είμαι γυναίκα..

Κ αν νομίζω άλλοτε ότι είμαι πουλί ή ψάρι ,

τι μπορώ να κάνω σαν γυναίκα που είμαι;

Αλλά εγώ είμαι γυναίκα..

Για μένα τα χρόνια δεν περνάνε..

Δεν αγοράζω παπούτσια , για να μπορώ να σου πω: σ' αγαπώ..

Τι άλλο θέλετε από μένα;

Εγώ είμαι γυναίκα..

Συχνά το φύλο μου, προσέφερα σαν πιάτο για τα εδέσματα..

κ ωστόσο τα έτρωγα κ η ίδια..

Έτσι, σαν ήρθε κ πέθανα, δεν πήρα μαζί μου τίποτα

άλλο παρά μόνο την πείρα της αφής , τον αγώνα του βάρους..

Το μόνο που είχα πει:τις υγρασίες της ψυχής μου,

τώρα μάλιστα που βρέχει συχνά στο νησί,να μην τις

περπατήσω τόσο πολύ γυμνή.. τόσο πολύ μόνη..

Τι θα μπορούσα να κάνω μαζί του;Νομίζω , ότι θα μπορούσα να οδηγώ από νησί σε νησί,

από φεγγάρι σε ήλιο κ απ' άστρο σ΄άστρο, ένα καράβι,

που θα μοιάζει με τη μνήμη..

φτιαγμένο από βαρύ ξύλο, από χρυσάφι κ ασήμι,

ένα καράβι με μόνο εκείνον στην πλώρη κ στην πρύμνη..

Κ αυτός , καραβοκύρης κ καπετάνιος, θα με καλεί:

"πάμε να σ ε περάσω απ΄τη γέφυρα, που θα κοπεί στην μέση μόλις την διαβούμε.."

κ γω θα αποκρίνομαι:

"Ζωγράφισε μου ένα νησί, γεμάτο απ' ακρογιάλια, ανέμους , ξερόκλαδα κ χαλάσματα από Κάστρα..

Έλα στον ύπνο μου..

Μα αν έρθεις , πως θα σε κάνουν τα όνειρα να δείχνεις καλύτερος από ότι πράγματι ήσουν;;"..

Αυτός ο μήνας, πως την σκάβει την ψυχή!

Οι τσέπες μου βαραίνουν από λησμονημένα παραμύθια..
"ήταν μια φορά κ έναν καιρό ένα πριγκιπόπουλο κ αγαπούσε πολύ ένα κορίτσι.." ,
το αγαπούσε , όπως αγαπούν κ σήμερα , όπως στα χρόνια μας είναι τα παραμύθια.. :
''Μια φορά κ έναν καιρό πέρα στις θάλασσες , που αγαπήσαμε , ξεχάστηκαν τα κοχύλια που μαζεύαμε με το φεγγάρι καθώς κ τα μεγάλα σχέδια της σιωπής μας.."
Πόσο πικρό κ ατελείωτο το κύκλωμα της ματαιότητας μας..
Να πολεμάς , ό,τι δεν έζησες..

Χαθήκαμε

την ώρα που οι δρόμοι γίνηκαν θάλασσες,

την ώρα , που δεν όριζε πια κανένας την ζωή του,

και χρειαζόταν φωτιά κ σίδερο,

και δεν είχαμε παρά μόνο καρδιά κ αίμα..

Χωρίς αλήθεια κανείς να πει αντίο..

Χωρίς ένα δάκρυ, έναν αναστεναγμό, μια προσπάθεια..

Γνωρίζαμε κ οι δυο την ματαίωση..

Γίναμε φίλοι της μοναξιάς..

Βυθιστήκαμε στην παγίδα του πονου κ τυφλωθήκαμε..

Φορέσαμε την μάσκα του άλλου κ τρέξαμε μακρυά του..

Όμως

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα,

Απογυμνωμένοι από κάθετι..

Κάθετι που δεν αντέχαμε,κάθετι που ονειρευόμασταν κ μισούσαμε,

κάθετι που δεν αγαπήσαμε ,

κάθετι δικό μας..

Ντυμένοι τα κουρέλια της "τακτοποιημένης μας ζωής"..

Της καριέρας, της "εστίας", της επιτυχίας ,

όλων όσων χλευάζαμε γεμάτοι καθώς είμασταν απο όνειρα..

Χαθήκαμε,

μα όλα έμειναν δικά μου,

δεν πήρες τίποτα μαζί σου,

γιατί δεν μπόρεσες..

Γνωρίζω , πως ήταν βαρύς ο φετεινός Χειμώνας κ όλες οι θημωνιές της αγάπης , καταστράφηκαν απ΄την παγωνιά της απελπισίας..
Με μια μικρή προσπάθεια να ανάψουμε το καντήλι της καρδιάς μας , θ'αποφεύγαμε τις συνέπειες των πυροβολισμών..
Όμως τώρα, οι εχθροί πληθύνανε..
Μας στίβει η αγωνία σαν πουλάκι στην χούφτα ενός παιδιού..

Κλάψαν όλη τη νύχτα χθες οι προσδοκίες..
Κανείς, μήτε τα νυχτοπούλια, μήτε τα φώτα της πόλης , μπόρεσαν να τις ακούσουν..

Ρημαγμένες, κίνησαν γι'αλλού, αναζητώντας λίγη αγάπη..λίγη πίστη..

Δε θα βρω ξανά την χαμένη ορασή μου..Κανείς δεν θα τολμήσει να μου το πει , αλλά εγώ το ξέρω..

Όλα έχουν μια λύπη.. μα, καθώς ο δύτης βουτάει στην ψυχή της θάλασσας κ ανακαλύπτει θησαυρούς, έτσι κ γω , όταν βουλιάζω , χαμογελώ στις μνήμες μου..

Με δάγκωσε ο πόνος , σαν το φίδι, μα εγώ του ξέφυγα..

Κ τώρα;;

Την πίκρα που με παίδευε τόσο καιρό, να την σκορπίσω στα νερά γρήγορα, πρέπει..

Πρέπει να χαμογελώ στα όνειρα-είμαι μονάχη..

Πρέπει να χαμογελώ σε μένα..

Αυτές τις λέξεις τις γράφω, όσο ακόμα μπορώ να τις βαστάξω,γιατί σε λίγο-δεν μπορεί-θα λυγίσω..
Μα τώρα ακόμα βρίσκομαι , πέντε λεπτά, πριν από το τέρμα. Πολλά θα γίνουν μέσα σ' αυτά τα πέντε λεπτά. ίσως τελικά αλλάξω κατεύθυνση..
Γι' αυτό γράφω αυτές τις λέξεις τώρα,
κ' όσο μπορώ πιο μονάχη,για σένα που σε θυμάμαι τόσο απλά ,
μέσα στον πάγο κ μέσα στο θόρυβο,
για σένα κ για τα πρωινά , που φύγανε ανεπιστρεπτί,
για σένα κ για την αγάπη μου,
για ότι αφήσαμε απ' αυτήν όρθιο..
Δίνω ένα τέλος στο παιδικό χαμόγελο της θάλασσας, που μου βασανίζει την μνήμη με την επιμονή μιας μέρας Νοεμβρίου..
Δίνω ένα τέλος στην αφή του χεριού μου, που θυμάται τον ουρανό, τα πουλιά, το φεγγάρι , το πρόσωπο σου..
Δεν υπάρχει πια όνειρο, μονάχα λερωμένοι ουρανοί..
Δεν υπάρχει πια δρόμος, μονάχα γεφύρια από πτώματα..
Πάνω τα μνήματα κάτω η θάλασσα..κ γω ανάμεσα σ' αυτές τις μυλόπετρες κ δεν έμαθα ακόμα να σωπαίνω..
Πολλοί, πιο σοφοί από εμάς, σώπασαν ..
Πολλοί, πιο σοφοί από εμάς, έσβησαν..
Μα εγώ στέκομαι όρθια ανάμεσα σε ανθρώπους , που δεν καταλαβαίνουν, λατρεύοντας τάφους που μου μιλούν κ όταν ακόμα η μνήμη σωπαίνει,
που μιλούν με τον τρόπο ενός γέρου στα παιδιά, που ξενιτεύτηκαν κ τον ξέχασαν..
Περίεργο, το πόσο λιγοστεύει η μνήμη , εκείνων που περιμένουν..
Λιγοστεύει η μνήμη , ρυτιδιάζει η ψυχή ..
Κ χάνουμε τους πεθαμένους ύστερα από τους ζωντανούς..

Κλείνω τα μάτια κ η ψυχή γίνεται η πυξίδα για κάθε ταξίδι..

Φεύγω κ γω τώρα αναζητώντας λίγο ήλιο, λίγη θάλασσα , δανεική ευτυχία..

Καλή αντάμωση στα όνειρα μας..

Συμβαίνει..

Συνέβη να κλαίνε τα δένδρα και να γελούν οι άνθρωποι,
να μην τραγουδά κανείς στο δρόμο και να βλέπεις αγάλματα να κηδεύουν βρέφη,
και να υπάρχουν άστρα να τα πολεμάς..
Συμβαίνει..
Μα να κινήσεις για πάντα κ να προσπαθείς απο κει να μας πείσεις , πως;

Καθώς σκέφτομαι τη χθεσινή μου κουβεντούλα με τη Σοφία χίλιες σκέψεις χορεύουν στο μυαλό μου.
Ίσως πάλι φταίει κ η αφόρητη ζέστη , που με τεμπελιάζει κ δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου. Προτιμώ να σκέφτομαι και να θυμάμαι ιστορίες παλιές..Και πάντα να αναπηδούν από παλιά οι στίχοι του Μαγιακόφσκι:
Ζωσμένος φλόγες
Μένω
Πάνω στην άσβεστη πυρά
Του ακατόρθωτου έρωτα.
Σιχαίνομαι τον εαυτό μου , που αφέθηκα σε πρόχειρες λύσεις, σε μόνιμες προσωρινότητες.Που αφέθηκα σ΄ότι μου έτυχε, όσο μακρινό κ αν ήταν από την ψυχή μου.
Αν η ζωή μου δεν έχει την ποιότητα που πιστεύω κ έχω πραγματικά ανάγκη, τι να την κάνω..
Μας κερδίζουν οι ποσότητες στο τέλος.Η νίκη της ποσότητας είναι η σήψη.
Για το λόγο, που φτιάχνουμε θεούς, φτιάχνουμε και έρωτες:από μοναξιά.Ύστερα τα δημιούργημα μας ξεφεύγει, θεοί κ έρωτες ξεφεύγουν από τα χέρια μας, ελευθερώνονται , μας επιβάλλονται, μας δυναστεύουν.
Πάντα πίστευα, ότι έχω χρόνο να πραγματώσω τον αληθινό εαυτό μου κάποτε. Απόψε κοιτιέμαι χωρίς υπεκφυγές. Έχω περάσει καιρό τώρα τα τριάντα –το ορόσημο-πότε πια; Τώρα ή ποτέ κ πίσω πια δε θα κάνω , αν τώρα δεν τολμήσω , αργότερα θα είναι πολύ αργά.
Θυμάμαι έναν-έναν τους φίλους μου, τις οικογένειες τους, τη μανία τους για επάγγελμα κ επιτυχία, για αναγνωρισιμότητα ΚΑΙ ΚΥΡΙΩς για ασφάλεια!!
Είμαι εκτός.Χρόνο με το χρόνο μένω όλο κ πιο πολύ εκτός.Πότε, πότε στις πιο βαθιές καταδύσεις μου μέσα στον εαυτό μου, παιδεύομαι με αυτά τα πανάρχαια ερωτηματικά του πεπρωμένου και της ελευθερίας, για το πόσο πραγματικά είναι ελεύθερος κανείς να διαλέγει κα να κανονίζει τη ζωή του κ για το πόσο μια προκαθορισμένη ζωή του επιβάλλεται.Ντρέπομαι να υποθέσω το δεύτερο.Βαρέθηκα όμως να ζω με απογοητεύσεις.

Η ταλαιπωρία των ανεμοδαρμένων αμφισβητήσεων με έχει πια λυγίσει,τις μισώ τις αμφισβητήσεις μου..

Αυτονόητες σκέψεις

Shakespeare: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν κάποτε γυρίσει, είναι δικός σου. Αν όχι, πάρε δηλητήριο και αυτοκτόνησε για χάρη του.

Αισιόδοξος: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Μην ανησυχείς, θα ξαναγυρίσει. Καχύποπτος: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Άν γυρίσει, ρώτησέ τον που πήγε. Ανυπόμονος: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν δεν γυρίσει γρήγορα, ξέχασέ τον. Υπομονετικός: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν δεν γυρίσει, περίμενε μέχρι να το κάνει.

Παιχνιδιάρης: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... *Αν γυρίσει και εάν τον αγαπάς ακόμη, άστον πάλι να φύγει.

Δικηγόρος: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Το άρθρο 1α της Παραγράφου 13α-1 της δεύτερης τροπολογίας περί συζύγων, του Αστικού Δικαίου δηλώνει ξεκάθαρα οτι....

Bill Gates: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν γυρίσει, μπορείς να τον χρεώσεις με τα έξοδα επανεγκατάστασης άλλα και να τον προειδοποιήσεις οτι σύντομα θα πρέπει να υποστεί και κάποιες αναβαθμίσεις.

Βιολόγος: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... ..θα εξελιχθεί.

Στατιστικολόγος: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν σε αγαπάει, η πιθανότητα να γυρίσει είναι μεγάλη. Αν όχι, η κατανομή Weibull και η σχέση σου ήταν αβέβαιη έτσι κι αλλιώς.

Πωλητής: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν κάποτε γυρίσει... Σύμφωνοι. Αν όχι, δεν πειράζει. Επόμενοοος.

Σβαρτζενέγκερ: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... ΗΕ 'LL BE BACK!

Ασφαλιστής: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν κάποτε γυρίσει, υπόγραψε συμβόλαιο μαζί του. Αν δεν γυρίσει, συνέχισε να τον ακολουθείς και μην εγκαταλείψεις ποτέ!

Φυσικός: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν κάποτε γυρίσει, είναι εξαιτίας της έλξης. Αν όχι η τριβή είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη ή η σύγκρουση κατά την επιστροφή ήταν ελαστική.

Μαθηματικός: Αν αγαπάς κάποιον, Άστον να φύγει... Αν κάποτε γυρίσει, 1 + 1 = 2 (αξιωματικά) Αν όχι, Y = 2X - log(0.46Y^2 + (cos(52/34X)) x 5Y^(-0.5 )c) Όπου c είναι μια σταθερά που τείνει στο άπειρο.
Λογικά...: Αν αγαπάς κάποιον ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;;; ΑΝΟΗΤΕ!!!

Σημείωση:Μου το έστειλε μια φίλη μου κ μου άρεσε πολύ.

Αν και μια δεύτερη σκέψη μου λέει , ότι "αν αγαπάς πολύ , τίποτε δεν απαιτείς να είναι δικό σου, ούτε καν κ ιδίως ο αγαπημένος μου"..

mitropanos - kardia enos aggelou

Το βράδυ με κοιμίζει η περηφάνεια κ με ξυπνάει η ερημιά..

Pasxalidis Komotini

πίσω απο τις γρίλιες..

Αποφεύγω να αναρωτηθώ εσύ τι κάνεις τώρα.

Τι είμαι εγώ για σένα αυτή την εποχή, ακόμα και τι ήμουνα ποτέ.

Δεν μπορώ να ξέρω, ούτε τολμώ να υποθέσω.

Το σενάριο ζωής του καθένα μας τραβάει τον μοναχικό του δρόμο , με τις δικές του μοναδικές σημασίες, σημάδια και σήμαντρα.Τα σενάρια μαςτραβάνε χωριστά, παράλληλα, αλλού κι αλλού, κάπου για λίγο εφάπτονατι ή διχοτομούνται.Στο σημείο τομής παίζονται τα δράματα, όσο διαρκούν κι όσο κρατά ο α πόηχος τους.Το ένα πρόσωπο μπορεί αν είναι ήρωας μέσα στο σενάριο του άλλου, ενώ το άλλο μικρός κομπάρσος στο σενάριο του πρώτου.Οι ρόλοι μας σπάνια ανταποκρίνονται και οι ατάκες μας σπάνια κολλάνε.

Αποδεύγω να αναρωτηθώ τι σημασία είχα για σένα.Τη σημασία μου σ΄'οσα τώρα θυμάσαι.Μόνο τη δικιά σου σημασία μέσα μου ανιχνεύω , σκάβοντας σπηλιές, λαγούμια υπόγεια ατελείωτα.Η ανάγκη μου να σε αποκρυπτογραφήσω με ανγκάει να μελετώ τη γεωγραφία της ύπαρξης μου.Για νε σε εντοπίσω πάνω μου ασχολούμαι με μένα.

I Mera Ekini Den Tha Argisi spyridonFILM

Η μέρα εκείνη δε θ'αργήσει..

Σ’ευγνωμονώ, που υπήρξες τόσο καταστροφικός πάνω μου.
Αν εσύ δεν με θρυμμάτιζες πάντα μου θ’απόμενα έγκλειστη στη στενή φυλακή της μετριότητας που ζούσα. Λιγάκι καλή, λιγάκι κακή, λιγάκι ευχαριστημένη, λιγάκι δυσαρεστημένη, λιγάκι αγαθή, λιγάκι πονηρή, λιγάκι επιτυχημένη , λιγάκι αποτυχημένη.
Αν δεν με έκανες έτσι πολύ δυστυχισμένη δεν θα την υποψιαζόμουνα την αληθινή ευτυχία. Αν δεν με απέλπιζες τόσο βαθιά κ βαριά δεν θα την έβρισκα την αξία της ελπίδας κ αν δεν με έσερνες κοντά στο θάνατο δε θα ανακάλυπτα μέσα μου πόση μπορεί αν είναι η δύναμη της ζωής.
Οι ερωτικές μας οι στιγμές, οι ελάχιστες , οι λειψές , οι ακριβοπληρωμένες, απίστευτο αλλά φανέρωσαν εξάψεις αλήθειας , που με κάψανε χωρίς ακόμα να με κατακάψουνε, όπως θέλω να πιστεύω. Που μου ξύπνησαν αναμνήσεις παμπάλαιες και ζωντανές και με ξέβρασαν εδώ, στην ερημιά, οδοιπόρο της επιστροφής μου.
Είναι και η απομόνωση μια ηδονή κάποτε , δυνατότερη απ πολλές .
Σα νεκρό περιστέρι πριν προλάβει να παραδώσει το μήνυμα έπεσε ο καημός σου στη ζωή μου την άχαρη και ανόητη και με ξεσήκωσε.Να πάρω τους δρόμους και να αναζητώ νόημα και χάρη.
Είναι αλήθεια στιγμές που ξεσηκώνομαι πολύ. Οι διαστάσεις μου αρνούνται τα μέτρα που συνηθίσανε να αποδέχονται.Ανασττώνομαι και ζητώ επιτακτικά αυτό που δεν ξέρω. Αυτό που με ελκύει κρυμμένο πίσω από πέπλους πυκνούς.
Είναι πάλι στιγμές , που με αχρηστεύουν, με εξευτελίζουν. Οι ραδιουργίες της μνήμης είναι ανυπόφορες .Συνεργάζεται με τους χειρότερους πόθους μου και μαγειρεύουν υλικά από το παρελθόν μου με παραισθησιογόνα βοτάνια Φοβάμαι. Σκέψου , πως ξημερώνουν κάποιες μέρες, που ξυπνώ γεμάτη από τις εικόνες σου, που επιθυμώ , όσο τίποτε να απολησμονήσω. Το πιο απίθανο καταφέρνει να γίνεται συνειρμός, σε ότι πίστευα αποξεχασμένο και το σέρνει έξω.Η μνήμη του μυαλού μεταμορφώνεται σε μνήμη καρδιάς , η μνήμη της καρδιάς σ ε μνήμη κορμιού και πάλι από την αρχή και ξανά και ξανά.. Έχω γίνει ένα ευπαθές ραντάρ μνήμης γνήσιας και μνήμης παραποιημένης.
Δεν ξέρω τι με περιμένει από δω κ μπρος..

Τις πεταλούδες γιατί τις λένε ψυχές;

Τις πεταλούδες γιατί τις λένε ψυχές;

Ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο χθες βράδυ, ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία, ανάμεσα σ΄αυτό που έχω και σ’αυτό που επιθυμώ, αυτό που ορίζω κ αυτό που με ορίζει, ανάμεσα στο χθες και το αύριο, ανάμεσα στο κρεβάτι μου και τον ουρανό, ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο ίσως, εκεί, στο σπάνιο ανάμεσα, άκουσα απαλό θρόισμα , ράγισμα της ατμόσφαιρας, πετάρισμα.
Με κλειστά τα μάτια την έβλεπα.
Μια μαύρη πεταλούδα μέσα στο μαύρο σκοτάδι, πετούσε λοξά , κουνώντας με κάποιο κόπο τα φτερά της. Σαν οιωνός πετούσε, σαν επαγγελία. Ελπίδα πως το κλειστό κουκούλι της μοναξιάς μου , ίσως ανοίξει και βγει κάποτε τσαλακωμένη η μαύρη πεταλούδα της μοναξιάς.
Πεταλούδα σε μαύρο χρώμα, όχι το πένθιμο, όχι το σκληρό. Μαύρο , όπως το μαύρο διαμάντι, το ανεκτίμητο το μαύρο χώμα το εύφορο, το μαύρο αίμα το παντοδύναμο, το μαύρο τριαντάφυλλο το εξαιρετικά όμορφο. Πετάρισε για λίγο και έσβησε. Έσβησα και εγώ σε βυθούς ονείρων , που δεν θυμάμαι.

Frida Kahlo

Frida MV ---- Purest of Pain

Φίλιππος Πλιάτσικας- Πηγαίνω μόνος

Alkinoos Ioannidis - Kathreftis

pix lax ( lost souls) greek music

Κύριε αμάρτησα ενώπιόν σου

ονειρεύτηκα πολύ έτσι ξέχασα να ζήσω

μόνο μ’ ένα μυστικό που τόχα μάθει από παιδί

ξαναγύριζα στον πραγματικό κόσμο

αλλά κανείς δεν με γνώριζε σαν τους

θαυματοποιούς που χάρισαν όλη μέρα

το χαμόγελο στα παιδιά και το βράδυ

γυρίζουν στη σοφίτα τους πιο φτωχοί

κι απ’ τους αγγέλους ζήσαμε πάντα αλλού
και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε,για λίγο . . .

κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.

Τάσος Λειβαδίτης

Μια γεύση τρικυμίας στα κλειστά χείλη..