Τώρα, που τρώει η αγωνία το πρόσωπο της γης,
Τώρα που αυλακώνει ο πόνος τις ψυχές του κόσμου,
τι να διαλέγουμε τα φροντισμένα λόγια ; τι να προσέχουμε;
πως γίνεται αλλιώς να πεις τη λέξη ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ;

Γι' αυτό κ εμείς παράταιροι ακουγόμαστε,
σαν τη φριχτή γυναίκα , που βγαίνει μισότρελη
από το σπιτικό που καίγεται στις στάχτες,
μαζί με τη ζωή της..

Νομίζετε , έχει τάχα το μυαλό , να πάρει από την κασέλα
τα στολίδια, τα φλουριά του γάμου της,
φωτογραφίες κ κειμήλια ζωής , που χάνει,
κ έτσι να ξεχυθεί στους δρόμους ,
φορτωμένη με την μνήμη της,
φωνάζοντας ΒΟΗΘΕΙΑ; ..