Ο εραστής , η μέλισσα κι ένα μικρούλι "αχ"

Ο εραστής, η μέλισσσα κι ένα μικρούλι "αχ".

Γιάννης Φιλιππίδης

Εκδόσεις Άγκυρα

Κείμενο οπισθόφυλλου:

Αθήνα, 1999. Μια σπάνια ολική έκλειψη ηλίου, ένας Σεπτέμβρης ιδιαίτερα ζεστός.Ένα ποικιλόμορφο όσο κι ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων που θα δεθεί με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Μια φαινομενικά νέα ακόμα γυναίκα, κυριαρχημένη από πλήθος νευρώσεων, που ξέχασε να ερωτευτεί. Μια κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια στο απόγειο της καριέρας της, βουλιαγμένη στη μοναξιά και τα χάπια. Ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι που έρχεται στην πρωτεύουσα, για ν’ ακολουθήσει τα όνειρά του. Μια γάτα, με ταλέντο να πέφτει από ψηλά μπαλκόνια. Ένας εικοσιτριάχρονος που τον θέλουν όλες. Δύο πρωταγωνίστριες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου, που ξεπήδησαν από άλλο βιβλίο, γιατί έχουν πολλά να πουν ακόμα. Μια πόρνη πολυτελείας, που σταμάτησε το επάγγελμα, αλλά βαρέθηκε πια να κάθεται. Μια καφετζού που δεν θα πιστέψει ποτέ στις υπερφυσικές δυνάμεις της, αλλά υπάρχουν στο μέγιστο βαθμό. Ένα πλήθος ιδανικοί ανύπαντροι άντρες και μια χούφτα αθεράπευτες κουτσομπόλες.Τι δεν είπαμε; Α, ναι. Έναν μεγάλο σεισμό και τις ασταμάτητες μετασεισμικές του ακολουθίες.Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα γεμάτο χιούμορ και συναίσθημα, κομμάτι από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.Να μην ξεχάσω τον δραπέτη, μια αινιγματική μέλισσα κι ένα «αχ», που θα κρίνετε εσείς πόσο μικρούλι είναι κάθε φορά.

***************

Κείμενο ζωής:

Αθήνα Απρίλης 08. Μια σπάνια συνάντηση σε μια σπάνια βεράντα.Σας το πρώτο σκίρτημα .Σαν το πρώτο φίλημα. Ήταν τριαντάφυλλα κατακόκκινα σπαρμένη η γη.Μετρούσαν τ'άστρα με τους χτύπους της καρδιάς. Κ ξυπνούσαν περιστέρια κ κυκλάμινα.Μέσα στην παλάμη κατοικούσαν δάκρυα χαράς..Ακριβώς στη γραμμή της ζωής..Μια ροδιά έσπαγε σε ένα καταπράσινο τοίχο σπαρταρώντας καταμεσίς της Μνήμης, της Αγάπης, της ομόαιμης ύπαρξης..

Έτσι ήταν η πρώτη συνάντηση μας φίλε μου Ακριβέ ..Γιάννη μου..

Έχει πανσέληνο απόψε..κ κάθε απόψε..

Στις άκρες των νυχιών σου να φτάσω
Πληγές ν΄ ανοίγω στο σώμα σου
το αίμα σου να νιώθω στο κορμί μου.

Να που ο έρωτας λοιπόν
μ' έκανε να δείχνω αιμοδιψής.

Ιωάννης Τσιουράκης..

Ήχος.Πλάγιος .Μόνος...

Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος

Τραβήξου μέσα από τα σκοτάδια σου..

Βιάσου να διαλέξεις ένα σώμα δικό σου..

Την χροιά της φωνής σου..

Τη δύναμη των χεριών σου..


Μονάχα έτσι θα μπορέσεις να βουτήξεις..
σε πολύχρωμες κ δυνατές περιπέτειες..


Χτύπα μέσα στις κοιλότητες του είναι σου..
Τα σάπια νερά των κυττάρων σου..
Τόλμησε την άβυσσο..
Το τελευταίο γεφύρι των σκιών..
Ανατίναξε το..


Μόνον έτσι θα κρεμάσεις στη σπηλιά του ήλιου..
τη λευκή πανοπλία σου..
Βλέποντας μέσα στο βλέμμα σου..
την μεγάλη ιδέα της αλλαγής..


Απομάκρυνε τα λαίμαργα σκυλιά..
Τα μάταια ερπετά ..
Γίνε περήφανος..
μέτωπο σκληρό κ απόρθητο..


Αυτές οι θάλασσες σου ανήκουν..
Οι δρόμοι που χαράσσεις..
είναι τα τροπαιά σου..


"Αρκεί μόνο να μη με φοβάσαι"..

Μαρίνα-Φαίδρα..

Ένα παιχνίδι ..
..που ξέφυγε ανάμεσα σε τόσα άψυχα..

Τα μάτια Μαρίνα ..

Τα μάτια δείχνουν πάντα τη φυλαγμένη θέληση..

ακόμα κ αν αναπαύεται σε ανάλλαχτα από Μνήμες σεντόνια..

Για κάτι έτοιμη..

Η κάθε λεπτομέρεια Μαρίνα μου..

γίνονται όλες χαιδεμένες ομορφιές ..
δικές μας..

Σ'ευχαριστώ..

Ας έλθει η ώρα του ύπνου..όπως έρχεται Καλοκαίρι θαρρώ η ώρα του θερισμού..

Ας έλθει..όπως έρχονται τα αποδημητικά πουλιά..Ας έλθει..όπως γεννιέται η μέρα..Ας έλθει η ώρα του ύπνου μαζί σου..απαλά σα χάδι..

Κ να την φέρνεις εσύ..σαν βρέφος που μόνον δικό μας είναι..που το ζωγραφίζουμε με τα χέρια των ονείρων μας..

Ποιος είδε ποτέ τα χέρια των ονείρων;

Ποιος είδε , όσα είδα εγώ μέσα στα μάτια της..χρόνια τώρα..αιώνες πριν..κ τάχα τα έζησα όλα μέσα σε μια στιγμή;Σε τούτη την πόλη των χιλιάδων κατοίκων, αλλά μόνον των δύο μας..Σε τούτη την πόλη των αμέτρητων παραθύρων..αλλά μονάχα του δικού μας ..αυτού, που βλέπει θάλασσα..

Ανασηκώσου μια στιγμή από τον ύπνο σου..κ έλα στο όνειρο μου..Είδα απόψε τα μάτια σου ..είδα τα δάκρυα που δεν κυλούσαν..Είδα κ άκουσα το πέλαγος της ζωής σου..να βόγγει ασάλευτο..σαν μια σημαία διάτρητη..σε παμπάλαια νίκη αφημένη..

Έλα στον ύπνο μου..

Μα άφησε να γίνω όπως ήμουνα..

Δίχως τη γνώση πως είσαι, Εσύ, η μοναδική..

1. Όνομα:Ιωάννα ...

2. Γενέθλια: 01.10

3. Ζώδιο:Τίγρης..

4. Χρώμα μαλλιών: ..καστανά νομίζω..
5. Χρώμα ματιών:Καφετιά..
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ναι..
7. Είδος μουσικής που ακούς:Τις φωνές μέσα μου..καθημερινά...
8. Αγαπημένος χαρακτήρας : Ο ευθύς...

9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; «Οι φίλοι μου είναι δέντρα κ έχουν ρίζες»...

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: ΤΣΙΓΑΡΟ...

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:τσιγάρα..

12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Ένα στεφάνι από τριανταφυλιά.. κ τις τρεις εποχές..
13. Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου;Πάντα μια βαλίτσα εύκαιρη...

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες;Δεν έχω βάζα που σπάνε...

15. Αγαπημένος αριθμός:Μηδέν...

16. Αγαπημένο όνομα:Ρόζα...

17. Τα χόμπι σου:Θάλασσα..Θάλασσα..
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα;Με φίλους αγαπημένους κ οπουδήποτε...

19. Μια ευχή για το μέλλον:Να πεθάνω έχοντας όλες τις αισθήσεις μου κ όρθια.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω,σε ποια εποχή θα πήγαινες; Στην κοιλιά της μάνας μου..

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: ΄πολλά τσιγάρα..
22. Αγαπημένο λουλούδι: Τα τριαντάφυλλλα του παππού μου...

23. Αγαπημένη σειρά: H ζωή..

24. Αγαπημένη ταινία: «Moira».

25. Αγαπημένο τραγούδι: ;ένα απ'όλα «Μικρές νοθείες» ..Παπακωνσταντίνου/Μικρούτσικος..

26. Αγαπημένο βιβλίο:« Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» του Γιάννη Φιλιππίδη εν αναμονή του επόμενου δικού του...

27. Αγαπημένο ζώο: Σκύλος..

28. Αγαπημένο ρούχο: Την πάτησα..άπειρα..
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:
Αλεξίου/Θηβαίος/Γαλάνη/Τσανακλίδου..κ.α πολλοί...

30. Αγαπημένο χρώμα:Το σκονισμένο κόκκινο...

31. Αγαπημένο φαγητό:Γεμιστές ντομάτες χωρίς κιμά..
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι:με κανέναν.

33. Κακή συνήθεια:Καμία...

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:η δεύτερη σκέψη μου...

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:η αναβλητικότητα μου….

36. Συνηθισμένη ατάκα:΄Άει…………………………….

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις:Αυτή που κάνω..όσο το δυνατόν καλύτερα...

38. Μεγαλύτερος φόβος:ο θάνατος αγαπημένου προσώπου.

39. Η καλύτερη pizza:Μαργαρίτα...

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:τεράστια ευθύνη.. ..

Ευχαριστώ τον Γιάννη μου κ θα ήθελα να προσκαλέσω ..

Τον Σύντροφο Βασίλη (non mollare mai..)..

Κ "μετά φόβου" την αγαπημένη μου, Μαρίνα-έμπυρη γνώση..

Εκείνα τα θολά πρωινά..
που δεν μπορείς να καταλάβεις..
τις ώρες..
τις στιγμές..
(ήταν τότε που ζούσες
αγκαλιά με τις Μούσες..)..

..Μονάχη κινείς για ένα τραίνο..
Σαν αθέλητα όμως..
στο ίδιο πάντα..
πάμε βαγόνι..
(ήταν τότε που ζούσες
αγκαλιά με τις Μούσες..)..


Περασμένη εποχή ..
που για πάντα έχει φύγει..

Πάντα κάτι μένει..

Γιατί πάντα αυτό που μένει είναι χρυσάφι..
αρκεί να μπορείς να δεις..

Ασκήτεψαν οι σκέψεις..
στου αβόλευτου τη θύρα..

Αν δεν πιστεύεις..
κοίταξε:
Κλείνουν οι πληγές..

Επάνω στα σημάδια του Πόνου..
μένουν ίδια, αυτά της Αγάπης..

Σε είδα μα δεν κατάλαβα..

Αλλά εσύ σίγουρα θα ξέρεις..

αν η Ψυχή κρατά της Γης τη Μνήμη..

τι σημαίνει..

στη Γη να χάνεις την Ψυχή σου..

'' Στα πιο μεγάλα ταξίδια θα με πας;"

Υπάρχει κάπου ένα νησί..

χωρίς τιμόνι..

με κυβερνήτη Ήλιο..

κ ουρανό τις πέτρες του..

Με μέρες μεγάλες κ τραγουδιστές Ανέμους..

Αυτοεξόριστος ο Χρόνος..

Φυγάς στη λάβα του ..

"Εκεί ..εκεί θέλω να με πας..

Εκεί που τα όνειρα σε καρτερούν..

έλα βιάσου ..

μας περιμένουν..

το όνομα του μόνο θέλω..

να το καρφιτσώσω στο Χάρτη κ να το ξαναβαφτίσω..

Πως θα το βγάλεις..

Ήλιο θα το ονομάσω..

Κ Σελήνη..

Αγάπη θα το πω..

κ με θάλασσα θα το μοιράνω..

Ταξίδι..

κ προορισμός..το όνομα του..

"Στα πιο μεγάλα ταξίδια θα με πας;"..

Υπάρχει κάπου ένα νησί..

σκαλισμένο από του προσώπου μας τον ίσκιο..

Ένα νησί..

που γέρασαν κ αράχνιασαν απ'την αναμονή τα όνειρα..

Το όνομα του;.................................................

Είναι τα ταξίδια..

που συμμαζώχτηκαν σε αδιάφορες διήμερες αποδημίες..

Είναι οι αγάπες που μας προσπέρασαν ..

γιατί δεν μπόρεσε να τις κρατήσει κανένας..

Είναι οι τόλμες , που δεν τολμήσαμε..

Είναι η νοσταλγία , που έγινε θλίψη..

Είναι η προσδοκία, που έγινε θάνατος..

*Η τελευταία φωτογραφία είναι απο τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Κομοτηνής..

Δώρο απο τον Ήχο μου..Σ'ευχαριστώ..

Όπου είχα σταθεί..
δικές σου μείναν ζωγραφιές..
Ολοζώντανα κομμάτια μου, δικά σου..
κ γω..
να κρατώ στα χέρια μου πανέρι ..
κ να τα μαζεύω ..
να τα μαζεύω..
μέρα κ νύχτα..
ένα ..ένα..
κ κάθε αυγή..
κ κάθε ώρα..
τραγουδώντας ..
κάθε θάμνου..
κάθε δέντρου..
κάθε ίσκιου..
-όπου κ όποιων μου κρατούν..
κομμάτια μου δικά σου..
τραγουδώντας το ίδιο..
ρυθμικά μονότονο τραγούδι:


Τώρα έχω φύγει..
Τώρα έχω φύγει..
Τώρα έχω φύγει κ είμαι ευτυχισμένος..
Τώρα επιστρέφω!!
Δώστε μου πίσω όσα κρατούσατε..


Κρατώ στα χέρια μου το Μίτο της χαράς..
κ επιστρέφω..
Δεν βιάζομαι..
Αδιαφορώ..
Θα είναι του γυρισμού, η καθυστέρηση..


Μα όταν φτάσω..
θα σε κοιτώ ..
ώρες τις ώρες...
μέρες τις μέρες..
να υφαίνεις..
με το ίδιο νήμα..
ένα καλοκαιρινό σάλι..
κόκκινο σαν φωτιά..
ίδιο με τα λουλούδια..
τα ζαλισμένα σε χορό ανοιξιάτικου ήλιου..
π'αγόραζες απ'τους αγρούς..
κάθε Μάρτη..
κάθε Απρίλη..
κάθε Μάη..
κ τα φορούσες..

όμοια με στάχυα χρυσού κ αίματος..

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΨΥΧΗΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΤΟΥ ΘΝΗΤΟΥΣ..

Να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε..
Να συνεχίσουμε να πολεμάμε..
Να δικαιώσουμε τα ρόδα..
Την επιθυμία της θάλασσας..
Την δύναμη του Ανέμου..
Την Αντίσταση της ύπαρξης..

" Ενταφιασμένη πολιτεία"..

Έμοιαζε το χωριό Μ. Παρασκευή..

θυμάμαι..

Η μέρα βούλιαζε στη θλίψη..

Ένας ο δρόμος..κ αυτός έβγαζε στο Ξωκλήσι..

Κ η μάνα να τρυγά τα δαφνόδεντρα..

Κορίτσια με πολλά πανέρια..

Αγκάθια κατακόκκινα σπαρμένη η γη..

Αγόρια με κλαδιά ελιάς στα χέρια..

Κ οι τοίχοι ανθισμένοι με μωβ βιολέτες..

Μόνο ένας Άγγελος να επαναλαμβάνει..

την πατροπαράδοτη ρήση..

"όσοι πιστοί προσέλθετε.."..

Σήμερα..

"εν αναμονή επιβατών.."..

Είναι κλειστά ..όλα πια είναι κλειστά..

Κανείς δεν ξέρει πια να πει..

πόσοι Θεοί απέμειναν..

Παρά μόνον αναμετρούν..

πόσα βήματα ακόμα..

πόσες παγίδες..

πόσες αμαρτίες..

Είναι μια χώρα με Αγριες Kερασιές..

Στην άκρη του χεριού σου, η γεωγραφία της ..

Εκεί , που οι καημοί τελειώνουν κ γίνονται θάλασσα..

Είπες κάποτε:

Το μόνον που χρειάζεται είναι να φυσήξει ένας Άνεμος ..

να λάμψει με την μουσική του, τις ασβεστωμένες αυλές..

τα σπίτια..

τα πρώιμα οργωμένα χωράφια..

να σκουπίσει τα χρόνια μας..

για ν'ανάψεις με τα κούτσουρα το τζάκι..

Εγώ δεν ήξερα τίποτε άλλο..

παρά μονάχα τον δρόμο για τις Κερασιές..

Κ όμως..

Τώρα γνωρίζω ..

Τον Άνεμο που σκουπίζει τα χρόνια μας..

Τα κούτσουρα που ανάβουν το τζάκι..

Τη φωτιά , που στεγνώνει τις πίκρες..

Μνήμη.. όλων θαρρώ το όνομα..

Τώρα που τα χέρια μου γίνανε ένα με τα τα δικά σου..

Τώρα γνωρίζω..

Μην τα διπλώνεις άλλο..

Στάθηκα να καλωσορίζω τον ερχομό της μέρας..
Το Φεγγάρι χανόταν απ' το βλέμμα μου σαν δάκρυ ασημένιο..
Σε είδα..
Σώπασα..
Σε καλωσόρισα με την σιωπή μου..

Όμως δεν ήσουν εσύ..
Ήταν η Σκιά σου , που με παίδευε , στο φως της χαραυγής..
Σκιά πελώρια..
Σε ύψος ..
Σε βάθος..
Σε μάκρος..


Χώθηκε στη χούφτα μου μια πεταλούδα..
Μια μαύρη πεταλούδα..
..που ξεκίνησε το μονότονο τραγούδι , της μάταιης προσμονής..
Έδιωξα την πεταλούδα..


Κ η Σκιά έγινε φλόγα..
Μια φλόγα που τρεμόπαιξε στα δάχτυλα μου..
Κ έγινε Ήλιος..
Ένας Ήλιος πανέμορφος κ σπλαχνικός..
Που καλωσόριζε την καινούργια μέρα..
σκαρφαλωμένος στους ώμους μου..

Θέλησα να χαϊδέψουν οι λέξεις , την ομορφιά..

Τις ξεπέρασε , όμως..

Τρεχαντήρι κ τα πανιά τρελό χορό ..

Τώρα συλλογίζομαι κ αρμενίζω..

Στη στεριά..

Τα μάτια μας κάηκαν μέσα στ΄άλατια της συγκίνησης..

Γέμισαν γλαροπούλια κα βάρκες του λιμανιού..

Η καρδιά μας αφηνίασε στον καλπασμό ..

Τα μάγουλα πύρωσαν τις φλέβες..

Σταθήκαμε αμίλητοι στο μυστήριο της ζωής..

Εφόδια μας .. μόνα κ πολύτιμα..

Τα τίμια χέρια μας..

Χρόνια εκπαιδευμένα στην αγκαλιά..

Στον πρώτο μας σταθμό..

μόνον λουλούδια ήθελε η Μοίρα να σκορπίσει..

Τώρα συλλογίζομαι κ αρμενίζω..

Στη στεριά..

Περπατώ αμίλητη κ η φωνή χρώματα παγιδεύει..

Σκύβω στο ποτάμι κ ονειρεύομαι τη θάλασσα..

Δίνω μια βουτιά κ ξαπλώνω σε λιβάδια με παπαρούνες..

Ανασαίνω κ Ζω..

*Το τραγούδι, που ακούγεται σε στίχους Γρηγόρη Χαλιακόπουλου κ ερμηνεία Κ.Κληρονόμου, με τιτλο "έφηβοι άνεμοι" απο το cd ΕΠΥΛΛΙΑ του Φίλιππου Περιστέρη..

Εμμονές..

Η αγαπημένη mon..Talisker.. με προσκάλεσε να μιλήσω για τις εμμονές μου..
Τώρα εγώ τι να πω..Μάλλον δεν πρόκειται ακριβώς για παθογενείς καταστάσεις με την ιατρική έννοια του όρου.. αλλά μερικές ίσως ακουστούν κ έτσι:

Α: Τσιγάρο: Τα Davidoff slim μαύρα , τσιγάρα ΜΟΥ, δεν τ’αλλάζω με τίποτα στον κόσμο! Είμαι απόλυτα εθισμένη κ κολλημένη σ’αυτά..Ξεκίνησα να καπνίζω πριν 12 περίπου χρόνια με αυτά τα τσιγάρα κ θα συνεχίσω όσο..σταθερή εμμονή κ αξία!

Β.Καφές Ελληνικός σκέτος:Δεν υπάρχει τίποτα πιο απολαυστικό από έναν (δύο, τρεiς κοκ-εξαρτάται την μέρα) καφέ ελληνικό ΣΚΕΤΟ δεδομένου ότι τη σιχαίνομαι τη ζάχαρη κ όλα τα παρασκευάσματα της. Κ φυσικά στο μπρίκι το παραδοσιακό με όλη την ιεροτελεστία του..κ με την κούπα του φυσικά..

Γ.Το άρωμα μου.D.K N.Y. Το φοράω από τον Δεκέμβριο του 2000 κ δεν πρόκειται να τ’αλλάξω ποτέ..
Δ.Ένα χειροποίητο αγκάθινο στεφάνι από τριανταφυλλιά το οποίο βρίσκεται σταθερά πάνω από κρεβάτι μου χρόνια πολλά τώρα –έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Ε.Η κουρτίνα του μπάνιου μου .Μιλάμε για τεράστια εμμονή όταν την ανακάλυψα αγόρασα πέντε ίδιες για να έχω!!

Ζ.Έχω εμμονή με τα παλιά έπιπλα, τα βιβλία μου-που δεν δανείζω εύκολα, τα παλιά αντικείμενα , με τα κεριά, τις λάμπες κασσιτέρου κ άλλα πολλά.. που μάλλον υποδηλώνουν κ την καταναλωτική μου μανία, που χρόνια εκπαιδεύομαι να χαλιναγωγήσω..

Η.Δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορήσει cd αγαπημένου μου δημιουργού κ να μην το αγοράσω..δε θα μπορέσω να ησυχάσω ποτέ!!
Θ.Εμμονή κ αποστροφή :στο αρνί κ το κατσίκι , που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου!Στα θαλασσινά κ δη τα οστρακοειδή , τα οποία επίσης σιχαίνομαι σε βαθμό , που απαγορεύω να τρώνε μπροστά μου!!-όποτε τουλάχιστον τα καταφέρνω!!Μάλλον σαν αναπηρία ακούγεται αυτό..
Ι.Τελευταία (;) άφησα την ψύχωση μου με τη καθαριότητα κ την τάξη..Χρόνο με το χρόνο γίνομαι πιο διαλλακτική αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαι εντελώς ψυχαναγκαστική με την Καθαριότητα κ την Τάξη του σπιτιού μου –τουλάχιστον..
Εντάξει ακούγεται υπερβολικό, δίκιο έχετε...

Κατά τα λοιπά είμαι ένας απόλυτα συνηθισμένος άνθρωπος με τις παραξενιές , τις ιδιοτροπίες του και τις ευαισθησίες του..

Μελετάω με προσοχή τα τεφτέρια μου..
ήλθε η ώρα να το κλείσουμε το μαγαζί..
των οδυρμών..
των θρήνων..
των ολίγων χαρών..
Κ σαν τον κάθε συνετό έμπορο..
μπροστά σε μια χρεωκοπία..
το πάρε -δώσε..
το κάθε νταραβέρι μου..

Τι μου χρωστάνε..
δεν με νοιάζει πια..
Κ τι χρωστώ εγώ σε θεούς κ σατανάδες..
αδιάφορο , θαρρώ πως είναι..

Εγώ πουλούσα ακριβά..
Αυτοί τ'άγόραζαν φθηνά..
Ο ένας δεν γελάστηκε λιγότερο απ' τον άλλο..
Δεν υπάρχουν διλήμματα..


Μια βιτρίνα απόμεινε..
Μια θολή επιγραφή..

Οι φωνές "πίσω" κατέστησαν περιττές..
Οι "θρήνοι" περιγελούν το "τώρα"..
Αδιαφορεί το "μέλλον" ..
βιάζεται κ προχωρεί ..


Μονάχα το Αρχιπέλαγος κ τ' ουρανού το Μάτι..

Κ ούτε η ορμή, ούτε το πάθος ..
μπόρεσαν να κλονίσουν το "κενό"..
Προδίδεις..
Μόνος κ Απόλυτος δημιουργός εσύ..


Τρεις ηδονές , σ' αγόρασαν φθηνά:

άνθος λωτού..

αίμα κρασιού..

ρίγος σάρκας κρυμμένης..


Είσαι βαρύς..
μα τ' όνομα σου..

θαρρώ ..

μπορώ να το σηκώσω..
Κ να τ'αλλάξω μπορώ..