Εκείνα τα θολά πρωινά..
που δεν μπορείς να καταλάβεις..
τις ώρες..
τις στιγμές..
(ήταν τότε που ζούσες
αγκαλιά με τις Μούσες..)..

..Μονάχη κινείς για ένα τραίνο..
Σαν αθέλητα όμως..
στο ίδιο πάντα..
πάμε βαγόνι..
(ήταν τότε που ζούσες
αγκαλιά με τις Μούσες..)..


Περασμένη εποχή ..
που για πάντα έχει φύγει..

Πάντα κάτι μένει..

Γιατί πάντα αυτό που μένει είναι χρυσάφι..
αρκεί να μπορείς να δεις..

Ασκήτεψαν οι σκέψεις..
στου αβόλευτου τη θύρα..

Αν δεν πιστεύεις..
κοίταξε:
Κλείνουν οι πληγές..

Επάνω στα σημάδια του Πόνου..
μένουν ίδια, αυτά της Αγάπης..

Σε είδα μα δεν κατάλαβα..

Αλλά εσύ σίγουρα θα ξέρεις..

αν η Ψυχή κρατά της Γης τη Μνήμη..

τι σημαίνει..

στη Γη να χάνεις την Ψυχή σου..

'' Στα πιο μεγάλα ταξίδια θα με πας;"

Υπάρχει κάπου ένα νησί..

χωρίς τιμόνι..

με κυβερνήτη Ήλιο..

κ ουρανό τις πέτρες του..

Με μέρες μεγάλες κ τραγουδιστές Ανέμους..

Αυτοεξόριστος ο Χρόνος..

Φυγάς στη λάβα του ..

"Εκεί ..εκεί θέλω να με πας..

Εκεί που τα όνειρα σε καρτερούν..

έλα βιάσου ..

μας περιμένουν..

το όνομα του μόνο θέλω..

να το καρφιτσώσω στο Χάρτη κ να το ξαναβαφτίσω..

Πως θα το βγάλεις..

Ήλιο θα το ονομάσω..

Κ Σελήνη..

Αγάπη θα το πω..

κ με θάλασσα θα το μοιράνω..

Ταξίδι..

κ προορισμός..το όνομα του..

"Στα πιο μεγάλα ταξίδια θα με πας;"..

Υπάρχει κάπου ένα νησί..

σκαλισμένο από του προσώπου μας τον ίσκιο..

Ένα νησί..

που γέρασαν κ αράχνιασαν απ'την αναμονή τα όνειρα..

Το όνομα του;.................................................

Είναι τα ταξίδια..

που συμμαζώχτηκαν σε αδιάφορες διήμερες αποδημίες..

Είναι οι αγάπες που μας προσπέρασαν ..

γιατί δεν μπόρεσε να τις κρατήσει κανένας..

Είναι οι τόλμες , που δεν τολμήσαμε..

Είναι η νοσταλγία , που έγινε θλίψη..

Είναι η προσδοκία, που έγινε θάνατος..

*Η τελευταία φωτογραφία είναι απο τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Κομοτηνής..

Δώρο απο τον Ήχο μου..Σ'ευχαριστώ..

Όπου είχα σταθεί..
δικές σου μείναν ζωγραφιές..
Ολοζώντανα κομμάτια μου, δικά σου..
κ γω..
να κρατώ στα χέρια μου πανέρι ..
κ να τα μαζεύω ..
να τα μαζεύω..
μέρα κ νύχτα..
ένα ..ένα..
κ κάθε αυγή..
κ κάθε ώρα..
τραγουδώντας ..
κάθε θάμνου..
κάθε δέντρου..
κάθε ίσκιου..
-όπου κ όποιων μου κρατούν..
κομμάτια μου δικά σου..
τραγουδώντας το ίδιο..
ρυθμικά μονότονο τραγούδι:


Τώρα έχω φύγει..
Τώρα έχω φύγει..
Τώρα έχω φύγει κ είμαι ευτυχισμένος..
Τώρα επιστρέφω!!
Δώστε μου πίσω όσα κρατούσατε..


Κρατώ στα χέρια μου το Μίτο της χαράς..
κ επιστρέφω..
Δεν βιάζομαι..
Αδιαφορώ..
Θα είναι του γυρισμού, η καθυστέρηση..


Μα όταν φτάσω..
θα σε κοιτώ ..
ώρες τις ώρες...
μέρες τις μέρες..
να υφαίνεις..
με το ίδιο νήμα..
ένα καλοκαιρινό σάλι..
κόκκινο σαν φωτιά..
ίδιο με τα λουλούδια..
τα ζαλισμένα σε χορό ανοιξιάτικου ήλιου..
π'αγόραζες απ'τους αγρούς..
κάθε Μάρτη..
κάθε Απρίλη..
κάθε Μάη..
κ τα φορούσες..

όμοια με στάχυα χρυσού κ αίματος..

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΨΥΧΗΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΤΟΥ ΘΝΗΤΟΥΣ..

Να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε..
Να συνεχίσουμε να πολεμάμε..
Να δικαιώσουμε τα ρόδα..
Την επιθυμία της θάλασσας..
Την δύναμη του Ανέμου..
Την Αντίσταση της ύπαρξης..

" Ενταφιασμένη πολιτεία"..

Έμοιαζε το χωριό Μ. Παρασκευή..

θυμάμαι..

Η μέρα βούλιαζε στη θλίψη..

Ένας ο δρόμος..κ αυτός έβγαζε στο Ξωκλήσι..

Κ η μάνα να τρυγά τα δαφνόδεντρα..

Κορίτσια με πολλά πανέρια..

Αγκάθια κατακόκκινα σπαρμένη η γη..

Αγόρια με κλαδιά ελιάς στα χέρια..

Κ οι τοίχοι ανθισμένοι με μωβ βιολέτες..

Μόνο ένας Άγγελος να επαναλαμβάνει..

την πατροπαράδοτη ρήση..

"όσοι πιστοί προσέλθετε.."..

Σήμερα..

"εν αναμονή επιβατών.."..

Είναι κλειστά ..όλα πια είναι κλειστά..

Κανείς δεν ξέρει πια να πει..

πόσοι Θεοί απέμειναν..

Παρά μόνον αναμετρούν..

πόσα βήματα ακόμα..

πόσες παγίδες..

πόσες αμαρτίες..

Είναι μια χώρα με Αγριες Kερασιές..

Στην άκρη του χεριού σου, η γεωγραφία της ..

Εκεί , που οι καημοί τελειώνουν κ γίνονται θάλασσα..

Είπες κάποτε:

Το μόνον που χρειάζεται είναι να φυσήξει ένας Άνεμος ..

να λάμψει με την μουσική του, τις ασβεστωμένες αυλές..

τα σπίτια..

τα πρώιμα οργωμένα χωράφια..

να σκουπίσει τα χρόνια μας..

για ν'ανάψεις με τα κούτσουρα το τζάκι..

Εγώ δεν ήξερα τίποτε άλλο..

παρά μονάχα τον δρόμο για τις Κερασιές..

Κ όμως..

Τώρα γνωρίζω ..

Τον Άνεμο που σκουπίζει τα χρόνια μας..

Τα κούτσουρα που ανάβουν το τζάκι..

Τη φωτιά , που στεγνώνει τις πίκρες..

Μνήμη.. όλων θαρρώ το όνομα..

Τώρα που τα χέρια μου γίνανε ένα με τα τα δικά σου..

Τώρα γνωρίζω..

Μην τα διπλώνεις άλλο..

Στάθηκα να καλωσορίζω τον ερχομό της μέρας..
Το Φεγγάρι χανόταν απ' το βλέμμα μου σαν δάκρυ ασημένιο..
Σε είδα..
Σώπασα..
Σε καλωσόρισα με την σιωπή μου..

Όμως δεν ήσουν εσύ..
Ήταν η Σκιά σου , που με παίδευε , στο φως της χαραυγής..
Σκιά πελώρια..
Σε ύψος ..
Σε βάθος..
Σε μάκρος..


Χώθηκε στη χούφτα μου μια πεταλούδα..
Μια μαύρη πεταλούδα..
..που ξεκίνησε το μονότονο τραγούδι , της μάταιης προσμονής..
Έδιωξα την πεταλούδα..


Κ η Σκιά έγινε φλόγα..
Μια φλόγα που τρεμόπαιξε στα δάχτυλα μου..
Κ έγινε Ήλιος..
Ένας Ήλιος πανέμορφος κ σπλαχνικός..
Που καλωσόριζε την καινούργια μέρα..
σκαρφαλωμένος στους ώμους μου..

Θέλησα να χαϊδέψουν οι λέξεις , την ομορφιά..

Τις ξεπέρασε , όμως..

Τρεχαντήρι κ τα πανιά τρελό χορό ..

Τώρα συλλογίζομαι κ αρμενίζω..

Στη στεριά..

Τα μάτια μας κάηκαν μέσα στ΄άλατια της συγκίνησης..

Γέμισαν γλαροπούλια κα βάρκες του λιμανιού..

Η καρδιά μας αφηνίασε στον καλπασμό ..

Τα μάγουλα πύρωσαν τις φλέβες..

Σταθήκαμε αμίλητοι στο μυστήριο της ζωής..

Εφόδια μας .. μόνα κ πολύτιμα..

Τα τίμια χέρια μας..

Χρόνια εκπαιδευμένα στην αγκαλιά..

Στον πρώτο μας σταθμό..

μόνον λουλούδια ήθελε η Μοίρα να σκορπίσει..

Τώρα συλλογίζομαι κ αρμενίζω..

Στη στεριά..

Περπατώ αμίλητη κ η φωνή χρώματα παγιδεύει..

Σκύβω στο ποτάμι κ ονειρεύομαι τη θάλασσα..

Δίνω μια βουτιά κ ξαπλώνω σε λιβάδια με παπαρούνες..

Ανασαίνω κ Ζω..

*Το τραγούδι, που ακούγεται σε στίχους Γρηγόρη Χαλιακόπουλου κ ερμηνεία Κ.Κληρονόμου, με τιτλο "έφηβοι άνεμοι" απο το cd ΕΠΥΛΛΙΑ του Φίλιππου Περιστέρη..

Εμμονές..

Η αγαπημένη mon..Talisker.. με προσκάλεσε να μιλήσω για τις εμμονές μου..
Τώρα εγώ τι να πω..Μάλλον δεν πρόκειται ακριβώς για παθογενείς καταστάσεις με την ιατρική έννοια του όρου.. αλλά μερικές ίσως ακουστούν κ έτσι:

Α: Τσιγάρο: Τα Davidoff slim μαύρα , τσιγάρα ΜΟΥ, δεν τ’αλλάζω με τίποτα στον κόσμο! Είμαι απόλυτα εθισμένη κ κολλημένη σ’αυτά..Ξεκίνησα να καπνίζω πριν 12 περίπου χρόνια με αυτά τα τσιγάρα κ θα συνεχίσω όσο..σταθερή εμμονή κ αξία!

Β.Καφές Ελληνικός σκέτος:Δεν υπάρχει τίποτα πιο απολαυστικό από έναν (δύο, τρεiς κοκ-εξαρτάται την μέρα) καφέ ελληνικό ΣΚΕΤΟ δεδομένου ότι τη σιχαίνομαι τη ζάχαρη κ όλα τα παρασκευάσματα της. Κ φυσικά στο μπρίκι το παραδοσιακό με όλη την ιεροτελεστία του..κ με την κούπα του φυσικά..

Γ.Το άρωμα μου.D.K N.Y. Το φοράω από τον Δεκέμβριο του 2000 κ δεν πρόκειται να τ’αλλάξω ποτέ..
Δ.Ένα χειροποίητο αγκάθινο στεφάνι από τριανταφυλλιά το οποίο βρίσκεται σταθερά πάνω από κρεβάτι μου χρόνια πολλά τώρα –έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Ε.Η κουρτίνα του μπάνιου μου .Μιλάμε για τεράστια εμμονή όταν την ανακάλυψα αγόρασα πέντε ίδιες για να έχω!!

Ζ.Έχω εμμονή με τα παλιά έπιπλα, τα βιβλία μου-που δεν δανείζω εύκολα, τα παλιά αντικείμενα , με τα κεριά, τις λάμπες κασσιτέρου κ άλλα πολλά.. που μάλλον υποδηλώνουν κ την καταναλωτική μου μανία, που χρόνια εκπαιδεύομαι να χαλιναγωγήσω..

Η.Δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορήσει cd αγαπημένου μου δημιουργού κ να μην το αγοράσω..δε θα μπορέσω να ησυχάσω ποτέ!!
Θ.Εμμονή κ αποστροφή :στο αρνί κ το κατσίκι , που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου!Στα θαλασσινά κ δη τα οστρακοειδή , τα οποία επίσης σιχαίνομαι σε βαθμό , που απαγορεύω να τρώνε μπροστά μου!!-όποτε τουλάχιστον τα καταφέρνω!!Μάλλον σαν αναπηρία ακούγεται αυτό..
Ι.Τελευταία (;) άφησα την ψύχωση μου με τη καθαριότητα κ την τάξη..Χρόνο με το χρόνο γίνομαι πιο διαλλακτική αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαι εντελώς ψυχαναγκαστική με την Καθαριότητα κ την Τάξη του σπιτιού μου –τουλάχιστον..
Εντάξει ακούγεται υπερβολικό, δίκιο έχετε...

Κατά τα λοιπά είμαι ένας απόλυτα συνηθισμένος άνθρωπος με τις παραξενιές , τις ιδιοτροπίες του και τις ευαισθησίες του..

Μελετάω με προσοχή τα τεφτέρια μου..
ήλθε η ώρα να το κλείσουμε το μαγαζί..
των οδυρμών..
των θρήνων..
των ολίγων χαρών..
Κ σαν τον κάθε συνετό έμπορο..
μπροστά σε μια χρεωκοπία..
το πάρε -δώσε..
το κάθε νταραβέρι μου..

Τι μου χρωστάνε..
δεν με νοιάζει πια..
Κ τι χρωστώ εγώ σε θεούς κ σατανάδες..
αδιάφορο , θαρρώ πως είναι..

Εγώ πουλούσα ακριβά..
Αυτοί τ'άγόραζαν φθηνά..
Ο ένας δεν γελάστηκε λιγότερο απ' τον άλλο..
Δεν υπάρχουν διλήμματα..


Μια βιτρίνα απόμεινε..
Μια θολή επιγραφή..

Οι φωνές "πίσω" κατέστησαν περιττές..
Οι "θρήνοι" περιγελούν το "τώρα"..
Αδιαφορεί το "μέλλον" ..
βιάζεται κ προχωρεί ..


Μονάχα το Αρχιπέλαγος κ τ' ουρανού το Μάτι..

Κ ούτε η ορμή, ούτε το πάθος ..
μπόρεσαν να κλονίσουν το "κενό"..
Προδίδεις..
Μόνος κ Απόλυτος δημιουργός εσύ..


Τρεις ηδονές , σ' αγόρασαν φθηνά:

άνθος λωτού..

αίμα κρασιού..

ρίγος σάρκας κρυμμένης..


Είσαι βαρύς..
μα τ' όνομα σου..

θαρρώ ..

μπορώ να το σηκώσω..
Κ να τ'αλλάξω μπορώ..

Τελευταία ο Ήλιος χαμογελάει στις σκιές..

κ πια δεν τα μπορώ τα πολλά χαρτιά..

κ τα μελανωμένα δάχτυλα..

Χέρια ανήμπορα από το βάρος της μελάνης..

Χέρια σφραγίδες..

Ασήκωτος ο τόμος της Μνήμης..

Κ πια δεν τα μπορώ τα σοφά τα λόγια ..

κ τα μελανωμένα δάχτυλα..

Ίσως ο Ήλιος..

.. έχει κρατήσει λίγα χαμόγελα κ για μένα..

Αν μέσα στις φωνές , τη Νύχτα ξεχώρισες μια ..

είναι η δική μου..

Αν μέσα στο Χάος κυβερνούν τραγούδια..

είναι τα δικά μου..

Ανάβουν πυρκαγιές..

Χιλιάδες μικρές πυρκαγιές..

Πυρπολούν κ αφανίζουν..

Είναι η δική μου τραγουδιστή φωνή..

που αγκαλιάζει τον κόσμο σαν Ήλιος..

που αντισκέκεται στον Χρόνο...

Με τα τραγούδια μου..

πηγαίνουν κ έρχονται τα σύννεφα..

Δίνω κλωτσιά στον Ουρανό..

Να λυτρωθώ..

Παλιών καιρών Αλεξανδρινή κοκκέτα..
κ το πορτρέτο μου..
δυο μάτια μόνον..


Χάθηκε το στόμα..
τη στιγμή, που χαμογέλασα..
Γιατί να μην αγρίευα;..


Χάθηκαν τα χέρια..
πάνω στο εγκάρδιο καλωσόρισμα μου..
Γιατί δεν του κλεβα ..
απο τη τσέπη του σακακιού , την καρδιά;..


Σώπασε η φωνή..
καθώς τραγούδια χάιδευαν τα χείλη..
Σφιχτά, έπρεπε να μείνουν..


Κ τώρα..
σκάβω στο δικό μου στήθος..
το πλημμυρισμένο από ναυάγια οργάνων κ ήχων..
να βρω τη λέξη ..
που οδήγησε σε τουτη την καταστροφή..

Το τραγούδι, που ακούγεται ..αφιερωμένο..ZIVELI..

Βροχή..

Αυτές τις ώρες ακριβώς..
ματώνουν τα νερά..
σαν νωπές λαβωματιές..
Στο πέρας των οδών ..
στις μικροσκοπικές τους άκρες..

Κ γω:..
σαν αντικείμενο του σπιτιού..παράταιρο..
σαν την επίπλωση ..
που από διαρρήκτη αναποδογύρισε..

Αυτές τις ώρες ακριβώς..
οι δρόμοι γίνονται μαβιοί..
Στους δρόμους τούτους..
Ρολόγια δείχνουν τη βροχή..

Κ γω:..
σαν αντικείμενο..
Βαθιά στα μάτια σου..
πιάνω τον τόπο που μ' αρμόζει..

Μικρό παιδί..

το αίμα, ήμερο σαν πρόβατο..

κόκκινο σαν ουρανός..

έρχεται να συναντήσει τα πόδια σου..

Από τότε , που άνοιξες την πορτούλα κρυφά..

Aπό τότε , που πέρασε η αγάπη στο σώμα σου..

ανθίζουν οι ροδιές το Χειμώνα..

Δεν μπορώ να μιλήσω για σένα..

Δεν μπορώ να καθορίσω τα όρια της παρουσίας σου..

Της απουσίας μόνον..

Όταν λείπεις πενθεί..

ο τόπος που εσύ άνθιζες ..

Κουράστηκα..

Δεν είμαι κουρασμένος..
δεν κουράστηκα..
ούτε που σε περίμενα..
μήτε που δεν ερχόσουν..
πάντοτε γνώριζα..
ότι οι μάχες κερδίζονται με θύματα..

Δεν είμαι κουρασμένος..
ούτε από τον έρωτα..
ούτε από τη φιλία..
ούτε από το θάνατο..
δε με βαραίνουν τ'όνειρα..

Δεν είμαι κουρασμένος..
ούτε από την ελπίδα..
ούτε από το φόβο..
ούτε από την αγάπη..
μήτε απο το μίσος..
Συνεχίζω κάθε μέρα..
να ξεβοτανίζω τη γη..

Δεν είμαι κουρασμένος..
μήτε από το παρελθόν..
μήτε από το παρόν..
τα μάτια μου ..
δεξαμενές του ήλιου..


Ζούσα στη μοναξιά..
Πως θα μπορούσα να είμαι κουρασμένος;;..