Σου στήνω μια καλύβα , στους αιώνες των αιώνων,
έναν κήπο να περπατάς , ένα ρυάκι να καθρεφτίζεσαι,
μια πλούσια πράσινη φραγή να μη σε βρίσκει ο άνεμος
που βασανίζει τους γυμνούς -στους αιώνες των αιώνων!
Σου στήνω το όραμα σου πάνω στους λόφους,
να σου φυσάει το φόρεμα η δύση με δυο τριαντάφυλλα,
να γέρνει ο ήλιος αντίκρυ σου και να μην βασιλεύει,
να κατεβαίνουν τα πουλιά να πίνουνε στις φούχτες σου,
των παιδικων ματιών μου το νερό-στους αιώνες των αιώνων.

(Νικηφόρος Βρεττάκος)