Το φως του δρόμου , μια πελώρια σιωπή –μια παγερή μετέωρη λύπη..
Είσαι «το πεπρωμένο μου» σου είπα, εκεί πάνω στα μουσκεμένα από ιδρώτα κ έρωτα σεντόνια.. στο ξένο δωμάτιο, που κοιμηθήκαμε-τόσο ξένο...χιλιάδες άγνωστοι, πριν από εμάς , είχαν αφήσει μέσα του μια γεύση από δρόμο..
Γνώριζα με εκείνη την γνώση, που αφανίζει, ότι επρόκειτο για μια αλήθεια ξεκάθαρη κ απόλυτη, όπως ο Χρόνος, που ροκανίζει στις γωνιές τόσο άσπλαχνα, τις λίγες μας κοινές στιγμές..
Δεν είπες τίποτα.. μονάχα με πήρες μια πιο σφιχτή αγκαλιά, σαν να συμφώνησες..
Έχωσα το κεφάλι μου, στην ζεστή φωλιά του λαιμού σου, για να μην δεις τα σιωπηλά μου δάκρυα κ το σκοτάδι των ματιών και της ψυχής μου..
θέλησα με τον σκελετό μου, να ματώσω το δέρμα σου..να ξυπνήσει..
Ένιωσα το κορμί σου να τεντώνεται, από το ρίγος αυτής της επαφής..
Πάντοτε συνέβαινε αυτό με τα κύτταρα μας. Αρκούσε μια ματιά, καμία επαφή, ακόμα ακόμα μονάχα η σκέψη, γι’αυτό το ξέφρενο, βίαιο πολλές φορές ξύπνημα των αισθήσεων..
Συνέχισες να μ’αγαπάς κεντώντας με..
Δημιουργός στον καμβά της ψυχής μου, πέπλων από μάγισσες κ ξωτικά, εικόνων παραμυθιών κ μύθων Ανατολής..

Συνέχισα να χορεύω στον ρυθμό των χεριών σου..
Γνώριζα την μοναδικότητα , το αμετάκλητο αυτής της στιγμής κ αρνιόμουν πεισματικά να δω μέσα στα ασπρόμαυρα παράθυρα του μυαλού μου..
Αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά σου, σαν σε όνειρο..
Θυμάσαι πως είναι τα όνειρα;
Θυμάσαι;;

Εικοσιτετράωρα αιώνων , με έκαναν νευρασθενή, χωρίς να μπορέσουν να με δαμάσουν..

Το θηριώδες από τα μάτια μου, δεν έφυγε, όσο κ αν πέρασαν οι χρόνοι..

Δεμένοι στο σώμα , σφιχτά, οι μυς..

Δεν αγριεύομαι πια , δεν εξανίσταμαι..

Δεν πιάστηκα δα κ μικρή, ώστε να μην έχω παρελθόν, ώστε να μην θυμάμαι..

Η Μνήμη μου στον τόπο της κατοικεί από παιδί..

όχι , πως έγινε συνήθεια , η Απουσία, η Μοναξιά κ πως την υποφέρω..

Γοερά σου κράζω την αυγή, την νύχτα απελπισμένα σε ικετεύω..

Σαν ρίζα μέσα στης ερήμου την άμμο, σαν στεγνό λαρύγγι η γλώσσα διψάει, τα φρένα μου διψούν, διψάει η καρδιά..

Κ όχι μονάχα τούτη τη φωτιά, μονάχα τούτο το καμίνι, να καίει, μα ακόμα και στην Κόλαση μπορεί η Καρδιά μου να υπομείνει..

Κ πάντα μονολογώ για μένα :

"..Έχεις καιρό, στην Ιθάκη κ συ να ρίξεις άγκυρα..

Τώρα χάρου και χόρτασε την , την αγριάδα του πελάγους κ του ανέμου..

κ όποιος κ αν είναι ο κίνδυνος αμόλα , όπου βρεθείς,
όπου κ να είσαι ψηλά ή χαμηλά, μέσα σ'ολα βούτα κ μην λυπάσαι..

Να μην λυπάσαι , που έρχεσαι βαριά σαν αγριοκαίρι..

Να μην λυπάσαι, που σαν περνάς τραντάζονται τυφώνες..

οι στέγες αίμα στάζουνε..

Να μην λυπάσαι που με δίκοπο μαχαίρι έρχεσαι,

σε δύο χωρίζεις την καρδιά σου μέρη, την κουρσεύεις..

που στα φτερά χιμάς τ' ανέμου και απ'του χαμού τα τρίσβαθα περνάς.."..

Βαθιά κρατώ τον Έρωτα γι'άντίφωνο του θρήνου..
Πνεύμα, η μάταιη σάρκα μου στην αγκαλιά σου..
Μια δέηση μονάχα!!
να μην μείνει η αγκαλιά μας ανοιχτή, σαν παιδική απορία..
Να κρατήσω τον Χρόνο ακίνητο μέσα μου..
Μια προσευχή!!
Δεν μπορεί η Μνήμη να είναι τούτο..
Μνήμη μου από λάσπη κ αργύρια , να σ΄αφανίσω..
Πουθενά πάνω σ΄εμάς δεν βρίσκεται ένας δρόμος, ένα τέλος, μια αρχή, ένα σχήμα ..

Αγάπη μου!!
Σεισμέ του νου μου..


(Τρίτη 18/9/2007 ωρα 08.00 πρωινή..)

Τι σαλεύει στο στήθος , που με κάνει παιδί;..

Τι πλανεύει το βλέμμα στον Ορίζοντα πέρα;..

Μελλούμενο Όνειρο , με κλείνει στα δύο του Χέρια ειρηνικά..

Χέρια δειλά, που χω θαρρύνει,

ζεστών κ ευλαβικών χαδιών..

Τέτοια Χέρια "κρίνους",

ονειρεύεται η ψυχή μου..

Σε τραγούδησα δίπλα στη θάλασσα..

σε γύρεψα, σε φώναξα,

δεν ήρθες..

ταξιδεμένη εσύ..

αγάπη, που σε ξέρω , όσο με ξέρεις..

ταξιδεμένη , μ' ένα βαθύ κόκκινο φως..

ταξιδεμένη, αγκαλιά μ΄ένα γραμμόφωνο,

που ποτέ δεν άκουσα..

μακρινή, σαν τους τόπους των παραμυθιών..

Μιλάς κ σωπαίνεις..

κ τα πράγματα μένουν αδιάλλακτα,

σαν να μην υπάρχει θέληση να τα κυβερνήσει..

Γιατί τόση απαισιοδοξία;

Που θα πάμε ψυχή μου,

όλη τούτη την εξορία, που μέσα μας φέρνουμε;

Πως να ερμηνεύσω τον θάνατο;

αρνούμαι..

Όμως,

μήτε τη ζωή μπορώ ν' αγγίζω , όπως ποθώ..

Να την κρατήσω , όπως θέλω..

βλέπω τις κινήσεις των ζωντανών

σαν να είναι μέσα στη μνήμη μου κ αυτές..

κ ζωντανές, δεν μπορώ να τις αγγίξω..

Τις χαίρομαι συχνά, τις κοιτώ εκστατικά

κ άξαφνα σαν από πεθαμένους γίνονται..

Σβησμένα Πρόσωπα κ Προσωπεία

Πρόσωπα γυμνωμένα από την θέληση..

Χέρια απαλά, που ανασηκώνουν την ελπίδα..

Σώματα που γέρνουν, γεμάτα από εμπιστοσύνη.

Τα πρόσωπα, υπάρχουν -δεν υπάρχουν..

Άρρωστα μέτωπα, της άρνησης δοσμένα..

Πρόσωπα βιαστικά μες στην βροχή,

γυμνά από φτιασιδώματα,

πολύ πιο έντονα σκαμμένα ,

βαθύτερα,

από τον Χρόνο..

Στην παραζάλη του νερού,

ανακατεύεται όλο βουή,

το παρελθόν..

Πίσω από τα πρόσωπα,

η μνήμη σκληρή..

Θολώνουν οι καθρέφτες,

απ΄το βλέμμα..

Δεν μιλούν..

Δεν έχουν τίποτα να πουν..

ή να τους πούμε..

Πόσο λίγο τα γνωρίζουμε..

Πόσο πολύ φοβούνται..

Ψιθυρίσματα των αισθήσεων, ευγενικές εκκλήσεις σε άγνωστους Θεούς, κομψές αναμνήσεις από Βαθιά Μάτια, βέλη σε σταγόνες συνάντησης.. στιγμές , που μέσα τους βυθίστηκαν οι Πρωτόπλαστοι, θάλασσες ασύλληπτες ενός Θεατρικού Ονειροδράματος,τα Βαθιά Μάτια, στο θλιμμένο δειλινό,το αναιδές ξημέρωμα, στη γαλάζια ανησυχία του Χρόνου,σε κάθε πόρο της αναπνοής μου..

Οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της Αιωνιότητας, τα κίβδηλα δάκρυα της Ανάγνωσης, τα δανεικά πεντάγραμμα της μοναξιάς,η σήψη της αμφιβολίας,η λησμονιά της ασχήμιας, οι παλμοί της άνυδρης καρδιάς, η απληροφόρητη συζυγική κλίνη,ο φόβος, η άγνοια, η εκδίκηση,η λιγοψυχιά,η νωθρότητα της ψυχής, η πλάνη-το καταφύγιο της ανικανότητας,τα θυμητάρια μιας προδοσίας, η απέλπιδη ύπαρξη, η υπέρτατη του απείρου προσφορά-ο Θάνατος..ο Έρωτας..

Για σένα Μαρίνα..

Ας έλεγες κ ας ξαναέλεγες "για πάντα"..
Ας ριχνόσουν μέσα στους πύρινους λόγους σου,
γ' αυτό το πάντα..
Δεν άργησαν..
ήρθαν τα πεζοδρόμια της νύχτας,
καθώς τ' αδέσποτα σκυλιά..
όχι κολασμένα, μήτε εξόριστα..
παρά μονάχα, λευκά από την απελπισία...
ήρθαν τα μαύρα άλογα,

ζεμένα σ΄άμαξες με γιασεμιά κ κρίνους
κ έτοιμα για το δρόμο της αλήθειας..
φύγαν με τον καλπασμό μιας νέας ημέρας..
Κ ήρθε η βροχή: εσύ..
δυνατή κ βίαιη , μα δίχως τύψεις κ ενοχές,
κ ξεχείλισαν τα ποταμίσια μάτια μου..
αυλακώθηκαν τα απονεκρωμένα χείλη μου..
κ τα νερά έσβησαν από τα χέρια μου,
νωπές ακόμα αφές..

Τώρα, δεν είσαι παρά ένα ταξίδι..
δεν μπορώ να σε πω Θάλασσα,
Άνοιξη, Άνεμο,ΑΓΑΠΗ..
Είσαι ένα ταξίδι, που το υφαίνω κ τ' ανεμίζω σαν μαντήλι,
κάθε νύχτα..
κ ακόμα δεν έμαθα

αν σε καλωσορίζω,
ακόμα δεν πίστεψα,

ότι σε αποχαιρετώ..

(Για την Μαρίνα Γ..έμπυρη γνώση..)

Έλα να ακούσεις τα τραγούδια..
Έλα να διαβάσεις την ψυχή μου..
να μυρίσεις τα λουλούδια μου..
ΕΣΥ , που μια Οικουμένη μέσα μου είδες..
ΕΣΥ, που μέσα απ'του αγνώστου κ του ονείρου,
του χάους κ του απείρου,
μου μίλησες τον κόσμο..
ΕΣΥ, που όλα τα δικά μου ,
τα έχεις σπείρει μυστικά..

(χρόνια πολλά κ καλά μανούλα..)

Τώρα, που τρώει η αγωνία το πρόσωπο της γης,
Τώρα που αυλακώνει ο πόνος τις ψυχές του κόσμου,
τι να διαλέγουμε τα φροντισμένα λόγια ; τι να προσέχουμε;
πως γίνεται αλλιώς να πεις τη λέξη ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ;

Γι' αυτό κ εμείς παράταιροι ακουγόμαστε,
σαν τη φριχτή γυναίκα , που βγαίνει μισότρελη
από το σπιτικό που καίγεται στις στάχτες,
μαζί με τη ζωή της..

Νομίζετε , έχει τάχα το μυαλό , να πάρει από την κασέλα
τα στολίδια, τα φλουριά του γάμου της,
φωτογραφίες κ κειμήλια ζωής , που χάνει,
κ έτσι να ξεχυθεί στους δρόμους ,
φορτωμένη με την μνήμη της,
φωνάζοντας ΒΟΗΘΕΙΑ; ..

Πόσο ελεύθεροι να επιλέγουμε είμαστε;

Πρωτοβουλία από bloggers,

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 η ώρα το απόγευμα

θα συγκεντρωθούμε όλοι στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ. ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ.Αποδοκιμάζουμε χωρίς συνθήματα και πολύχρωμες σημαίες.Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή περιβαλλοντική καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες.Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.

Διαδώστε το.

Φάρος..

«..Είπε, πριν αναχωρήσει για πάντα: «Κάνε τις πληγές σου πηγές και προχώρα..με την ευχή μου , με την ευλογία μου, με τα χάδια μου πάντα όλα για σένα στο κορμάκι σου..»
Ήταν ένας άνθρωπος, που δεν ζούσε για τον εαυτό της , ζούσε μέσω αυτού..Το σακίδιο της με τα απολύτως απαραίτητα ήταν αυτός, για το ταξίδι της ζωής της.. Ζωής γεμάτης , έντονης , ζωής με αγάπη , όπως η ίδια την κατανοούσε..Να ζεις για τις ανάγκες του άλλου που αγαπάς κ όχι να ζεις για να σου ικανοποιούν τις δικές σου..
Πολλές φορές απαντούσε στην αγωνία των παιδιών της για τον συνεχή κ ακούραστο αγώνα της: «Για να μην πεθάνω, πρέπει να μην ζω;»..Κ γελούσε δυνατά, ευθύς αμέσως, με ένα γέλιο γενναιόδωρο, σαν μεγάλη αγκαλιά.. Κ συνέχιζε, να αγωνίζεται , να προσφέρει.. αδιάκοπα, σαν τις γυναίκες της Πίνδου, τον καιρό του Πολέμου..
Τα μάτια της..Αχ τα μάτια της..Μάτια συγκλονιστικά, πλούσια κ ολοζώντανα, μάτια -ουρανοί, όπως θα έλεγαν κ οι Ποιητές..
Περιέχουν, όσα καταλαβαίνεις , όσα δεν καταλαβαίνεις και όσα ονειρεύεσαι , προτού ακόμα εσύ το μάθεις.. Η αγάπη , που σας έλεγα..Σχεδόν σε προστατεύει η γνώση τους , μια γνώση αρχέγονη κ αυθεντική, κ καλοσυνάτη , γιατί είναι μάτια ανθρώπου ελεύθερου, σαν του Θεού , που τόσο πίστευε σ' Αυτόν..
Κ τώρα , που τα μάτια γίνηκαν πετράδια του Ουρανού, κόκκοι λεπτής ξανθιάς άμμου μετέωρης στην απεραντοσύνη, κ λαμπυρίσματα γάργαρου νερού-δροσοσταλίδες του χωριού, στις θάλασσες , στις λίμνες κ τα ποτάμια , που ταξίδεψε, πιότερο δεν σε παρηγορεί, παρά μόνο η βεβαιότητα , η πεποίηθηση , ότι η ζωή της , άξιζε..
Καλό ταξίδι..»..

(Μια αγκαλιά κ ένα χάδι για έναν φίλο..
Θα καταλάβει..)..

Τα μάτια , που αγάπησα,

δεν έχασαν τίποτα από τον εξαίσιο χρωματισμό τους..

Το βλέμμα, εξακολουθεί να είναι γατίσιο..

Το χαμόγελο, διατήρησε την τρυφερότητα του όλη..

η πνοή του, την ηδύ της..

η φωνή του, ίσως να είναι, ακόμα πιο ερωτική..

αλλά όταν ανοίγω τα μάτια να τον δω , δεν δύναμαι..

τα κλείνω κ μόνον έτσι η μορφή του αποτυπώνεται

στην γεμάτη προδοτικές ρυτίδες, ψυχή μου..

Τα μάτια , που αγάπησα , είναι

πάντοτε πόρτες του Ήλιου ..

τα μάτια της πιο μεγάλης μέρας του Καλοκαιριού..

Το φως των δικών μου ματιών τρεμουλιάζει ,

σε ένα "εδώ"..

κ τυφλώνεται σε ένα "εκεί .."..

Μια σκέψη για τον Μίμη, που έφυγε νωρίς..

"Για μένα -κ ας μην σε γνώρισα ποτέ-
υπήρξες ένας γνήσιος άνθρωπος, που του άξιζε να αγαπηθεί πολύ..
Κλείνω τα μάτια για να σε δω.. κ βλέπω κάμπους κ βουνά

κ θάλασσες κ έναν ήλιο Αφέντη..
Γιατί εσύ κατάφερες να νικήσεις τον θάνατο με τη δική σου αιωνιότητα.."..

Σ' ευχαριστώ..

Όλοι οι δρόμοι σταματούν εδώ..

Τριγύρω μου μονάχα κύματα δίχως μαντήλια αποχαιρετισμού..

Φυλάω ακόμα τα τοπία μου..

Κρατάω ακόμα τα τελευταία του λόγια..

Κανείς δεν ήρθε να τα γυρέψει , να ξαποστάσω...

Οι δρόμοι του ονείρου, είναι αγαθοί..

πλαταίνουν την ψυχή μας..

Σαν ζώο , που οσμίζεται να βρει τροφή,

την Φύση αγναντεύω άγρυπνα

να βρω κ γω το νόημα της..

Κ ακούω,

καρδιές παρθενικές

με χτύπους άηχους κ αλαφιασμένους..

Κ βλέπω,

των δέντρων το τρέμουλο,

το θρόισμα των φύλλων,

καημός διπλός , ψιθυρισμένος..

Κ βλέπω εσένα..

που ηχότρεμη την μνήμη μου,

στην ψυχή σου βαθιά φυλάς..

Σβήσε το φως..

Κάθισε εδώ, να περιμένουμε μαζί το Φεγγάρι,

αυτήν την σκιά, που ψάχνει την παντοτινή της θέση,

μέσα στη δική μας κάμαρα..

Οι νύχτες φέρνουν τρένα για τους ταξιδιώτες..

Απόμεινε για μας , ένα πεζούλι πέτρινο την ώρα της Αλήθειας..

έτσι σε πήρε ο Άνεμος,

που απόψε, μέσα μου, ανοίγει τα μάτια σου..

Κ αν ύστερα από τη βροχή , γεμίζουν ξερόχορτα οι νύχτες..

μετρώντας άστρα ,

όταν η νύχτα στάζει ανάμεσα στις γρίλιες,

μόνον εγώ θα ξέρω για τα μάτια σου..

"Ο Τόμας, ένας μεσήλικας

επιτυχημένος συγγραφέας,

ζει μια πρωτότυπη εξορία..

Από τη στιγμή, που άφησε , πολύ νέος ,

την γενέτειρα του την Ισπανία, δεν επέστρεψε ποτέ..

Μια μέρα ο φαινομενικά επιτυχημένος γάμος του καταρρέει, από τον ξαφνικό κ βίαιο θάνατο της γυναίκας του. Τότε λαμβάνει κ ένα ιδιότυπο ανατριχιαστικό μήνυμα. Το χαρτί της τράπουλας Ταρό "οι εραστές".Τρομοκρατημένος , ομολογεί στον μοναδικό του φίλο, πως το χαρτί είναι μια φωνή από το παρελθόν που τον καλεί..Κ μόνον ένας άνθρωπος μπορεί να το έχει κάνει αυτό..μια γυναίκα..νεκρή εδώ κ 15 χρόνια..Τώρα έφτασε η στιγμή να επιστρέψει στην Ισπανία..Εκείνη τον καλεί..Η Μοίρα (Moira) "του" τον Καλεί.."

Μια ταινία του Ματέο Τζιλ με τίτλο "Η Μοίρα"

(σεναριογράφου των Άνοιξε τα μάτια κ Η θάλασσα μέσα μου..)

Αγαπημένη τόσο που πονάει..

Αποκρυπτογραφεί πολλά από αυτά που ''μας'' αφορούν..

.. κ θα σου έλεγα απόψε..

Σφίξε τα δάχτυλα, πάνω στην παιδική μου πληγή,

ώσπου να ξεριζώσει ο καιρός τα δόρατα,

να θάψω τον σκελετό, με ένα σημάδι τρυφερότητας..

Το κορμί μου σκόρπιο, στη μνήμη ενός φιλιού..

η σιωπή , μαχαίρι στην ψυχή μου..

η ερημιά,

το βλέμμα του παιδιού που έχασα από τη ρίζα θα έλεγες του κόσμου..

Αυτή τη νύχτα ,

θα σπάσω ένα κρυστάλλινο ποτήρι μέσα στις χούφτες μου..

κ όπως το αίμα , βαθύ , λευκό κ θανατηφόρο θα τρέχει,

θα γράψω στα σεντόνια , στους τοίχους κ στο σώμα μου,

το όνομα σου..

Αυτή τη νύχτα,

θα ρίξω μια πιστολιά στο φως αυτής της πόλης,

αυτής της κάμαρας,
που ο μόνος λόγος, που ανασαίνει ακόμα ,

είναι η προσμονή σου..

κ όπως θα μείνω στα σκοτάδια,

θα σου λέω παραμύθια..

Κ έτσι, με ματωμένα δάχτυλα,

με ματωμένα όνειρα,

κ δίχως φως..

θα γράφω όλη νύχτα για σένα πάλι..

όπως κάθε νύχτα..

..Κ πάντα προσμένω..
κ φτάνει η αυγή..
κ μου είσαι το δάκρυ ,
που κλαίει σιγά..
κ μου είσαι η ανάσα,
που φεύγει βαριά..
Κ να μαι που μένω..
κ ακόμα προσμένω..