Ημερολόγιο 5
Ποτό της λήθης με κερνάς .Είναι η έπαρση μιας χωρίς καθήκον πράξης.
Κ γω, σαν έτοιμη απο καιρό , το πίνω σκέτο..
Όλη η κάψα της νυχτιάς κ η ευθύνη της βραδιάς στα χέρια τα δικά μου.
Κ κει , που νιώθουμε κομμάτια, η ζέστη μας, μας ξεπερνά και μας παγώνει.
Σαν παιδιά μπροστά σε σκανδαλιά .
Σαν ενήλικες μέσα στη σιγουριά τους.
Ή σαν εμάς του δυό:Αδιάφοροι μέσα στα όνειρα τους..